نشست سالانه سران گروه 20 در روزهای 4 و 5 سپتامبر 2016، برابر با 14 و 15 شهریور 95 در شهر 9 میلیونی هانگژو، واقع در چین، برگزار گردید. صندوق بین المللی پول مشهور به (آی ام اف) در اول سپتامبر هشداری را خطاب به سران گروه بیست منتشر کرد و در آن نوشت که رشد اقتصاد جهانی به پائین ترین سطح میانگین 5 سال اخیر رسیده است. رئیس صندوق بین المللی پول در مصاحبه با خبرگزاری رویترز اعلام داشت اقتصاد جهان از اوایل سالهای 1990 تا این اندازه دچار ضعف و ناتوانی نشده بود. وی ضمن اشاره به اینکه اقتصاد جهان در تله "کم رشدی" گرفتار شده است تاکید کرد: میزان بدهی ها بالا بوده و پرداخت وامها ضعیف می باشد و سرمایه گذاری ها و تولید نیز بتدریج ضعیف تر می شود.

گروه بیست متشکل از کشورهای بزرگ اقتصادی است که 85 درصد اقتصاد جهان را دارا هستند.

آرژانتین، استرالیا، برزیل، کانادا،چین، فرانسه، آلمان، هند، اندونزی، ایتالیا، ژاپن، مکزیک، روسیه، عربستان ، آفریقای جنوبی، کره جنوبی،ترکیه ، انگلیس، ایالات متحده آمریکا و اتحادیه اروپا از اعضای گروه 20 هستند.

اجلاس سران آنها که اولین بار در سال ۱۹۹۹ گرد هم آمدند از سال ظهور شدید بحران سرمایه داری در 2008 به صورت امید اصلی بورژوازی برای خروج از بحران درآمدند. آنها در نشست آن سال بر همکاری و همیاری تاکید کردند، اما تضادهایشان همیشه آنها دچار کشمکش های شدید کرده است.

در همان روز نخست کشمکش های پشت پرده به شکلی خود را آشکار کردند. مامورین چینی، که بدون دستور مقامات مافوقشان هیچ اقدامی نمی کنند، برای ورود اوباما در پای هواپیما فرش قرمز پهن نکردند. آنها به همین سبب با حملات شدید رسانه های آمریکایی به مقامات بالایشان با طنزگویی شخص اوباما مواجه شدند.

در خود اجلاس نیز کشمکش بر سر میزان تولید فولاد در چین، به عنوان نخستین تولید کننده این فلز در جهان، درگرفت. سران ایالات متحده آمریکا، اتحادیه اروپا و ژاپن، که بعد از چین به ترتیب تولید کنندگان فولاد در جهان هستند، استدلال میکردند که این فلز بیش از ظرفیت تولید می شود و چین باید از میزان تولید خود بکاهد تا از بسته شدن کارخانه ها جلوگیری شود. دولت چین در مقابل خواستار تشویق به افزایش تقاضا در جهان گردید و تعهد کرد طی 4 سال آینده مقدار کمی از میزان تولید خود بکاهد که مقبول سرانی نیافتاد که از وجود "مشکلات ساختاری" در این عرصه صحبت میکردند. به نظر می رسید که آنها با این اقتصاد بحران زده امیدی به ارتقای تقاضا برای فولاد و سایر فلزات و از جمله آلومینیوم در جهان را نداشتند. رئیس جمهور چین ضمن دعوت از سران 20 برای اقدام هماهنگ به خاطر رفع معضلات اساسی بر سر رشد اقتصاد ایجاد سیاست حمایتگرانه از اقتصاد از جانب کشورها را مورد انتقاد قرار داد. تلاش کابینه اوباما برای تشکیل یک بلوک اقتصادی شامل 12 کشور اطراف اقیانوس آرام علیه چین نیز مورد نکوهش قرار گرفت.

اما کشمکش ها فقط بین چین و بلوک نامبرده جریان نیافت. نمایندگان دولت آمریکا، که در واقع نمایندگان مجتمع های غول پیکر صنعتی هستند، تصمیم کمیسیون اتحادیه اروپا علیه شرکت اپل را عملی ضد آمریکایی خواندند. بر طبق این تصمیم شرکت اپل چند سال گذشته ۱۳ میلیارد یورو مالیات را به جمهوری ایرلند نپرداخته و باید آنرا بپردازد.

در این اجلاس آثاری از انتقاد از جهانی سازی، که پایه نئولیبرالیسم می باشد، نمایان شد. از جمله متقدین آنگلا مرکل، صدراعظم آلمان بود که گفت: "جهانی سازی اقتصاد صرفا چیز مثبتی نیست بلکه می تواند نابرابری طبقات و جوامع مختلف را تشدید کند."

خروج بریتانیا از اتحادیه اروپا یکی دیگر از موضوعات بدون دستآورد بود. سران حاضر در اجلاس منتظر بودند تا ترزا می، نخست وزیر جدید بریتانیا، برای اولین بار روشن کند برنامه دولت محافظه کار این کشور برای خروج از اتحادیه اروپا چیست اما به جز صحبت‌های کلی، خانم می تقریبا هیچ نکته‌ای را روشن نکرد.

پس از همه پرسی در بریتانیا که رای دهندگان به خروج از اتحادیه اروپا رای دادند صندوق بین‌المللی پول چشم‌انداز خود از اقتصاد جهان را تغییر داد و پیش‌بینی کرد تولید ناخالص دنیا در سال جاری و سال آتی میلادی کاهش پیدا خواهد کرد.

تعمیق بحران اقتصادی که سبب شدت یابی اختلافات گردیده به سران دولت های مذکور اجازه نداد تا در این اجلاس، همچون اجلاس سال 2015، تصمیمی برای کاهش بحران در جهان بگیرند. آنها برای پرده پوشی ناتوانی خود در عرصه ای که برایش تجمع کرده بودند، تعهداتی فریبکارانه و بدون الزام در مورد حمایت از پناهنده جویانی را دادند که آنها را مهاجران خواندند. آنها در بیانیه پایانی اجلاس که روز دوشنبه ۵ سپتامبر منتشر شد چنین نوشتند: "ما از همه کشورها میخواهیم امداد های بشردوستانه به نفع مهاجران را تقویت و با درنظرداشت ظرفیت های خود به سازمان های بین المللی کمک کنند"

آنچه در اجلاس دو روزه سران گروه 20 گذشت و به بیرون درز کرد و نیز نکات آمده در بیانیه پایانی یکی دیگر از نشانه های فاقد بدیل بودن سران کشورهای گروه بیست در نجات اقتصادی می باشد که بسیاری از اقتصاد دانان و کارشناسان سوسیالیست و حتی جمعی از اقتصاد دانان غیر سوسیالیست آنرا آغاز پروسه پایان نظامی سرمایه داری می دانند.