رییس کانون کارگران ساختمانی می گوید ایران «رکورددار» حوادث کارگری در جهان است و در سال ۱۳۹۴ بر اثر حوادث ساختمانی هزار و ۲۰۰ کارگر جان خود را از دست دادند. اکبر شوکت این آمار را روز سه‌شنبه ۲۳ شهریور ماه جاری در گفت‌و‌گو با خبرگزاری «تسنیم» اعلام کرده و افزود سهم کارگران ساختمانی از حوادث کارگری در ایران بیش از ۵۰ درصد است. اکبر شوکت گفته است از دو هزار کارگری که سال ۹۴ در ایران جان باختند٬ ۱۲۰۰ نفر آنها کارگر ساختمانی بودند. او همچنین گفته است که حدود یک میلیون و ۴۰۰ هزار کارگر ساختمانی در ایران٬ «امنیت شغلی» ندارند. براساس اعلام دبیرکل کانون عالی شوراهای اسلامی کار ایران، ۷۰ درصد کارگران ایرانی در سال ۱۳۹۳ زیرخط فقر قرار داشته‌اند. رحمت‌الله پورموسی، در آن زمان یکی از تبعات کمبود دستمزد کارگران در ایران را افزایش حوادث کاری اعلام کرده و گفته بود که در سال ۱۳۹۲ بیش از ۱۹۹۰ کارگر جان خود را از دست دادند.

در همین حال حسن هفده تن، معاون روابط کار وزیر تعاون کار و رفاه اجتماعی کشور نیز در شهریورماه امسال با ارائه آماری در خصوص حوادث ناشی از کار و مشکلات کارگران گفت: "سالانه حدود ۱۱هزار نفر در کشور دراثر آلایندگی ناشی از کار دچار بیماری می شوند و حدود ۲۶ هزار هم قطع عضو می شوند."

اما این آمارها علیرغم تکان دهنده بودنشان ابعاد واقعی فجایعی را که روزانه در محیط کار در جریان است، منعکس نمی کنند. کارفرمایان نه تنها سوانح را گزارش نمیکنند، بلکه آنها را پنهان میسازند. اداره کار هم فقط صدمات و تلفات کارگران بیمه شده ای را منتشر میکند که امکان پنهان کردن آنها وجود نداشته است. در کنار هر سانحه منتهی به مرگ، روزانه تعداد زیادی حوادث منتهی به از کار افتادگی در محیط های کار در ایران هم روی می دهند. در این مورد فقط آمار کارگرانی ثبت می شود که بیمه هستند.

مسئولیت هر سانحه و حادثه ای که در محیط کار رخ دهد با صاحبان کار است. حوادث محیط کار، جرم جنائی کارفرما است که با همکاری و پشتیبانی دولت صورت می گیرد. آنان مسبب حوادث محیط کار هستند زیرا: یا از آموزش کارگران طفره می روند؛ یا تجهیزات مطابق با استاندارد لازم ایمنی را فراهم نمی کنند و یا با خسته کردن و تحقیر کردن امکانی برای دقت مبذول داشتن کارگران مرد و زن باقی نمی گذارند. کارگری که دستمزدش کفاف یک سوم حداقل احتیاجات روزانه خود و خانواده اش را نمی دهد، ناچار است یا اضافه کاری کند و یا کار دومی هم پیدا کند. روشن است که چنین کارگر خسته و کوفته ای مدام در معرض سانحه قرار دارد.

واقعیت این است که کارفرمایان از سر سودپرستی و حرص و آزی که دارند، نه تمایلی به بهبود امنیت محیط کار کارگران دارند و نه نگران از دست دادن آنان در نتیجه رویدادهای محیط ناامن کار می باشند، آنان حتی این نگرانی را هم ندارند که کارگرانی از بیم جان شغلشان را رها کنند. چون می دانند که خیل بیکاران در میادین کار و پشت در کارخانه ها و کارگاه هایشان صف کشیده اند و هر آن که اراده کنند می توانند کارگران دیگری را به اسارت بگیرند و در همان محل و محیط غیر استاندارد و ناامن کار، هر کار شاقی را به آنان تحمیل کنند.

علاوه بر شرایط ناایمن محیط کار که جان و سلامت کارگران را مورد تهدید دائمی قرار میدهد، عدم وجود خدمات درمانی کافی عامل دیگری است که عواقب حوادث را به مراتب شدت میبخشد. تعداد زیادی از کارگران نمی توانند برای جبران آسیب های ناشی از حوادث کار از بیمه های اجتماعی استفاده کنند. در مواردی هم که کارگران می توانند ادعای غرامت کنند کارفرمایان تمام تلاش خود را به خرج می دهند تا کارگران را سهل انگار و مقصر قلمداد کرده و به همین بهانه از پرداخت هزینه بیمارستان امتناع ورزند. قوانین ضد کارگری در بسیاری از این موارد به یاری کارفرمایان می آید.

در چنین شرایطی این خود کارگران هستند که باید به فكر خویش باشند و با مبارزه متشکل خود کارفرمایان و دولت را وادار به تأمین امنیت محیط کار بنمایند. تأمین ایمنی محیط کار هم مثل هر مطالبه دیگری تنها به ضرب مبارزه به سرمایه داران و دولت حامی آنان تحمیل می شود. در حقیقت کارفرمایان بدون فشار مبارزه متحدانه کارگران حاضر نیستند بخشی از ارزش اضافه و سودی را که محصول رنج و تلاش کارگران است به تأمین ایمنی مراکز کار و زحمت در ایران اختصاص دهند. برای جلوگیری از قربانی شدن در چنین قتلگاهی که سرمایه داران و دولت برای کارگران ساخته اند راهی جز همبستگی و تشکل وجود ندارد.