روز گذشته ایسنا، خبرگزاری دانشجویان ایران، گزارشی در مورد زنان و کودکان کارتن خواب در تهران منتشر کرد. در این گزارش آمده است: "تنها در خرابه های شهر تهران ماهانه به طور متوسط ۱۲۰ نوزاد معتاد به دنیا می آیند که اکثرشان در همان نخستین روزهای پس از تولد در نتیجۀ اعتیاد می‌میرند، یا فروخته می‌شوند و یا به سرنوشت مادران معتاد کارتن خواب‌شان دچار می‌شوند. به گزارش ایسنا این نوزادان که در مناطق حاشیه نشین به دنیا می‌آیند، نتیجۀ امتزاج حاشیه نشینی، کارتن خوابی، فقر و اعتیاد فراگیری است که بیش از پیش شامل زنان و کودکان کشور می شود. شمار حاشیه نشینان ایران هم اکنون به ۱۵ میلیون نفر می رسد. ایسنا نوشته است که هیچ عزم و سازوکاری برای درمان نوزادان معتاد و جلوگیری از بارداری زنان معتاد کارتن خواب در ایران وجود ندارد و شماری از همین نوزادان که به نوشته ایسنا حتا نای گریستن و آشامیدن ندارند، در بی کسی و فقدان درمان مناسب در گوشه و کنار بیمارستان های دولتی می میرند. گزارش ایسنا ادامه می دهد: در حالی که ماهانه ۱۲۰ نوزاد معتاد در خرابه های تهران متولد می شوند، شمار کودکان کار در ایران که قربانیان انواع آسیب‌ها و بیماری‌های عفونی هستند به دو میلیون نفر بالغ می شود. در چنین شرایطی تنها تدبیر مقامات ایران در برابر معضل اعتیاد، به دار آویختن خرده فروشان مواد مخدر است، کسانی که خود از سر فقر و بیکاری به چنین فعالیت های بزهکارانه ای روی می آورند.

آنچه که در گزارش خبرگزاری دانشجویان ایران آمده است، تنها یکی از جلوه های فقر و آسیب های اجتماعی ناشی از آن است. در کشوری که بنا به اعتراف کارگزاران رژیم نیمی از جمعیت 80 میلیونی آن چند برابر زیر خط فقر زندگی میکنند، چنین پدیده های دردناکی غیرعادی نیستند. رژیم اسلامی سرمایه داران که بر استثمار بدون حد و مرز دهها ملیون کارگر و بر دریائی از ثروتهای زیر زمینی نشسته است، هیچ نقشه و پروژه ای حتی برای تخفیف اینگونه پدیده های جانسوز ندارد. بنا اعتراف وزیر کشور جمهوری اسلامی، 15 ملیون نفر از جمعیت ایران حاشیه نشین و بدون سرپناه هستند. این خیل میلیونی که در حاشیه شهرها زندگی میکنند، نه تنها بیکارند، نه تنها از حداقل امکانات معیشتی برای تامین یک زندگی بخور و نمیر محروم هستند، بلکه از همه نیازهای اولیه زندگی نظیر آب آشامیدنی پاک، فاضل آب، برق و گاز و بهداشت و درمان و غیره بی بهره اند. این جمعیت عظیم غرق در فقر، در عین حال به بستری برای بازتولید انواع آسیبهای اجتماعی تبدیل شده اند، که اعتیاد و صحنه های هولناک مرگ نوزادان معتاد، تنها یکی از موارد آن است. کودکانی هم که بخت یارشان باشد، نمیرند و در دامان پدران و مادران معتاد پرورش یابند، میتوان انتظار داشت که چه سرنوشت دردناکی در انتظارشان خواهد بود.

جمهوری اسلامی طی 37 سال حاکمیت سرتاپا فاسد و ضد مردمی خود،هزاران میلیارد دلار از ثروت این کشور و از حاصل رنج و استثمار مردم آنرا بباد داده است. با پولهای افسانه ای و کلانی که این رژیم طی این همه سال در اختیار داشته است، حتی با وجود نظام سرمایه داری هم خاتمه دادن به زندگی فلاکتبار حاشیه نشینی و کارتن خوابی و اعتیاد، امکانپذیر بود، بطوریکه لااقل دیگر شاهد صحنه های دردناک مرگ کودکان معتاد نباشیم.

تا زمانی که این رژیم بر سر کار باشد و همه ثروت جامعه در چنگ مشتی غارتگر و آدم کش و زندانبان و شکنجه گر قبضه شده باشد، فقر و فلاکت مردم را پایانی نیست. تجربه نشان داده است که رژیم اسلامی بقای خود را در قدرتمند تر کردن نیروهای نظامی و امنیتی خود و در گسترش دخالتهای ارتجاعیش در بیرون از مرزهای ایران جستجو میکند. اولویت این رژیم هرگز کاهش فقر و اعتیاد و مقابله با آسیبهای اجتماعی نبوده است. در حالیکه هر سال ارقام نجومی از بودجه رسمی به نیروهای نظامی و امنیتی اختصاص می یابد و سال به سال نیز میزان آن افزایش می یابد، در حالیکه سپاه پاسداران خود مستقیما سکان اصلی اقتصاد ایران را در دست گرفته است و علاوه بر بودجه رسمی، ثروتی را که در اختیار دارد، صرف گسترش میلیتاریسم افسار گسیخته اش میکند، در حالیکه دزدیهای کلان، جمهوری اسلامی را به یکی از فاسدترین دولتهای جهان تبدیل کرده است، حاشیه نشینان و بی سرپناهان و معتادان و کودکان خیابانی و کارتن خوابها و تن فروشان، در این جنگل بی رحم به حال خود رها شده اند و در گردابی که رژیم اسلامی و نظام سرمایه داری در این کشور برای انها ایجاد کرده اند، دست و پا میزنند.

برای خاتمه دادن به این مصائب اجتماعی راهی جز مبارزه کردن وجود ندارد. باید علیه مسببین آن جنگید، این رژیم ارتجاعی و ضد مردمی را باید سرنگون کرد. این نظام طبقاتی را باید زیرورو کرد. ملزوماتی بهرمندی انسانها از همه نعمات زندگی، ملزومات بهرمندی از آزادی و برابری در این جامعه از هر لحاظ فراهم است. بایستی آستینها را بالا زد و این نبرد آخرین را پیروزمندانه به سرانجام رسانید.