روز جمعه 21 خرداد تعطیل شدن کارخانه لوازم خانگی ارج رسما اعلام شد. وسایل و ماشین آلات این کارخانه، که 80 سال پیش تاسیس شده بود، از هفته پیش به حراج گذاشته شده بود. چندی پیش از آن تعطیل شدن کارخانه قند ورامین اعلام گردید. با تعطیلی این کارخانه، که 70 سال به تولید قند اشتغال داشت، 500 کارگر بیکار شدند. همچنین سایت خبری تسنیم که نزدیک به سپاه پاسداران است، در گزارشی به تاریخ 18 خرداد نوشت که نیمی از واحدهای تولیدی و صنعتی شهرستان گچساران تعطیل شده اند. این خبرگزاری دولت روحانی را مسبب تعطیل شدن این مراکز می داند.

خامنه ای روز یکشنبه ۱۶ خرداد در دیدار رئیس و نمایندگان مجلس دهم از جمله بر اینکه «اقتصاد»، یک موضوع اصلی است تاکید کرد. او از نمایندگان خواست اقدامات اقتصادی دولت را در مسیر اقتصاد مقاومتی قرار دهند و انجام آنرا از دولت مطالبه کنند. روحانی در 8 خرداد در پاسخ به خامنه ای و اقتصاد مقاومتی او گفت که بدون تعامل با جهان رشد اقتصادی ممکن نیست. او که در مراسم گشایش مجلس سخن میگفت افزود: "کشوری را سراغ ندارد که بدون تعامل با جهان به رشد مناسبی دست یافته باشد."

هر دو جناح جمهوری اسلامی میدانند که برای تضمین بقای خود راهی ندارند جز اینکه شرایط مساعد برای ورود سرمایه خارجی و وصل شدن اقتصاد ایران به بازار جهانی را بوجود بیاورند. اما از آنجا که این روند حتی پس از توافقهای هسته ای هم پیشرفتی نداشته است، هر کدام از جناح ها با زبان خاص خود تقصیر را به گردن دیگری می اندازند. هر دو جناح از تاکید بر باصطلاح اقتصاد مقاومتی کم نمی آورند، اما هیچکدام هم نمی توانند این شعار را به یک برنامه اقتصادی قابل اجرا تبدیل کنند. این واقعیت از همان روزهای نخست علنی شدن توافقهای هسته ای آمریکا و جمهوری اسلامی آشکار بود که تا زمانیکه دخالت جمهوری اسلامی در بحرانهای منطقه ای روند مطلوب دولتهای غربی و بویژه دولت آمریکا را پیدا نکند، آنها اجازه نخواهند داد که گشایش اقتصادی جمهوری اسلامی در خدمت تداوم سیاستهای تاکنونی رژیم قرار بگیرد. ورد زبان سیاستمداران آمریکائی در دفاع از توافقهای هسته ای با جمهوری اسلامی در مقابل مخالفانشان از همان ابتدا همین بود. از اینرو می بینیم که علیرغم سفرهای متعدد هیاتهای اقتصادی غربی به ایران و وعده وعیدها و نشان دادن درهای باغ سبز به جمهوری اسلامی، عملا در عرصه اقتصادی امتیاز چشمگیری به جمهوری اسلامی داده نشده است. هیئت هایی زیادی که تاکنون به ایران سفر کرده اند در بهترین حالت فقط در جستجوی بازار برای فروش کالا و خدمات بوده اند.

بدین ترتیب رژیم عملا گرفتار یک دور باطل شده است. از یک سو رونق اقتصادی را در گرو رفع کلیه موانع موجود بر سر راه گسترش ارتباط با غرب می بیند و از سوی دیگر حضور فعال در بحرانهای منطقه ای را ضامن بقای خود می داند. خامنه ای و روحانی هر دو برای وضعیت بد معیشتی کارگران و توده مردم تهیدست اشک تمساح می ریزند و در همان حال فریبکارانه برای خلاص کردن گریبان خود از دست مردم معترض مشکلات موجود را به همدیگر پاس می دهند.

اما اگر سرمایه داری ایران گرفتار بحران است و در جستجوی راه حل خود برای خروج از آن است، بحران سرتاپای زندگی و معیشت طبقه کارگر را هم در بر گرفته است. زندگی طبقه کارگر چه در دوره رونق و چه در دوره رکود اقتصاد سرمایه داری همواره در نوع دیگری از بحران گرفتار است. سرمایه داران در دوره رکود کارگران را بیکار می کنند و سپس رونق خودشان را با تشدید استثمار کارگران از نو به دست می آورند. آنان هم در عروسی و هم در عزای سرمایه داران به مسلخ برده می شوند.

اگر برای سرمایه دار تعطیل شدن کار در یک عرصه به معنای آغاز فعالیت در عرصه دیگری است، برای کارگر تعطیلی کارخانه به این معناست که کل زندگی و معیشت خود و خانواده اش به خطر افتاده است. اگر سرمایه داران و دولت هایشان در جستجوی راهی برای خروج از بحران هستند و از رهنمودهای مراکز بین المللی خود بهره می گیرند، کارگران چرا باید دست روی دست بگذارند و در انتظار خاتمه بحران سرمایه داران بنشینند؟

اگر مشکل اقتصاد جمهوری اسلامی هماهنگ کردن سیاستهای منطقه ای خود با سیاستها و منافع دولتهای غربی است، مشکل طبقه کارگر ایران پراکندگی مبارزات جاری و نشناختن نیروی تاریخ ساز خود به عنوان یک طبقه است. اگر اقتصاد جمهوری اسلامی با فراهم ساختن ملزومات سیاسی، اقتصادی و حقوقی ادغام کامل در بازار سرمایه جهانی از بن بست کنونی رها خواهد شد و منافعش به فراز و فرودهای سرمایه جهانی گره خواهد خورد ، مشکل طبقه کارگر با قدم نهادن در راه ایجاد تشکل های طبقاتی و گرد آمدن به دور حزب سیاسی شایسته خود و بهره مندی از همبستگی جهانی کارگران علاج می شود.