روز سه شنبه هشت مارس به دنبال مذاکرات "داوود اوغلو" نخست وزیر ترکیه با سران اتحادیه اروپا در بروکسل، اعلام شد که توافق مقدماتی بین آنها برای جلوگیری از ورود پناهندگان بیشتر و بازگرداندن آوارگانی که وارد اتحایه اروپا شده اند صورت گرفته است. متن این توافق ازجانب دولت ترکیه پیشنهاد شده است. محتوای آن معامله ای است میان دولت ترکیه با اتحادیه اروپا برسر سرنوشت آوارگانی که به کشورهای اروپایی پناه می آورند. این توافق که قراراست اواسط ماه آینده به امضا برسد. به موجب آن اتحادیه اروپا متعهد شده است که درازای قبول بازگرداندن پناهجویان به ترکیه، علاوه برسه میلیارد دلارکمک مالی قبلی که درماه نوامبرگذشته تصویب شده بود، مبلغ سه میلیارد دلار دیگر نیز به این کشور بپردازد.

اکثریت این پناهجویان کسانی هستند که درنتیجه جنگ های تحمیلی قدرت های منطقه ای و جهانی و جنایات جریانات ارتجاعی اسلامی مجبورشده اند خانه و کاشانه خود را رها سازند و آواره شوند. راهی که آوراگان و پناهجویان درپیش گرفته اند به شدت پر مخاطره و زجرآور است. در مسیر مرگ در انتظار آنان است و در مقصد رفتار غیر انسانی دولت ها و معاملات پنهانی بر سر سرنوشت آنان. دولت ترکیه حاضر شده است در مقابل دریافت پول، باز شدن پرونده ورود ترکیه به اتحادیه اروپا و بدست آوردن تسهیلاتی جهت مسافرت اتباع ترکیه به کشورهای اروپائی، جلو موج پناهندگان را سد کند و پناهندگانی را هم که از کشورهای اروپائی پس فرستاده می شوند، در اردوگاه هائی که به این منظور ایجاد خواهد کرد، اسکان دهد. پیشنهاد معامله مزبور ازجانب ترکیه بلا فاصله با استقبال سران دولت های اروپایی از جمله "آنگلا مرکل ، دوید کامرون و فرانسوا اولاند" مواجه شد. این معامله باردیگر چهره ریاکار دولت های سرمایه داری را در دفاع از حقوق بشر برملا ساخت.

دولت ترکیه با همدستی اتحادیه اروپا درشرایطی سرنوشت آوارگان جنگ را به گروگان می گیرد و حقوق شان را مورد تعرض و سوء استفاده قرارمی دهد که خود در داخل کشور با مشکلات سیاسی، اقتصادی و اجتماعی زیادی روبرو شده است. دولت اردوغان می خواهد برای رفع مشکلاتش ازسرنوشت این انسان ها مایه بگذارد. اما معضلاتی که دولت ترکیه با آن روبرو شده است تنها بحران اقتصادی نیست که باکمک چند میلیارد دلاری آنها کاهش یابد. ورشکستگی وعدم موفقیت دولت ترکیه به مثابه الگوی دولت اسلامی مورد حمایت آمریکا و اروپا در منطقه ،شکست و رسوائی سیاست های این دولت در سوریه ، خواب و خیال و رویای احیای امپراتوری ترکیه را نقش برآب کرده است.

دشمنی این دولت با جنبش کارگری و حمله هر روزه به آن در گوشه و کنار کشور، یورش هرساله به مراسم های اول ماه مه روزجهانی همبستگی طبقه کارگر و جلوگیری از برگزاری آن نمونه ای از کینه و دشمنی و ترس این دولت از جنبش کارگری است. دولت ترکیه با حمله به اتحادیه های کارگری و احزاب و تشکل های سیاسی وچپ و رادیکال و توطئه برعلیه آنان و تعرض به حقوق و آزادی های فردی و اجتماعی با همه توان به حربه سرکوب متوسل می شود. در کردستان با محاصره وحمله نظامی و توپباران و برقراری ممنوعیت رفت وآمد در شهرها و روستاها به دستگیری و کشتار مردم مبارزکردستان می پردازد. تا بلکه بتواند جنبش اجتماعی عظیم توده ای و متشکلی را از بین ببرد که در مقابل سیاست های شوینیستی و ارتجاعی دولت اردوغان از موجودیت و دستاوردهای خود دفاع می نماید. جنبشی که نه تنها مورد حمایت و پشتیبانی مردم کردستان درهمه بخش ها ، بلکه همه انسان های مبارز و آزدیخواه در جهان نیز می باشد.

یورش وحشیانه پلیس و نیروهای امنیتی ترکیه در عصر روز یک شنبه ۱۶اسفند به تظاهرات زنان و مردان آزادیخواه و برابری طلب به مناسبت روز جهانی زن در استانبول و آنکارا نمونه دیگری از دشمنی دولت اردوغان با مردم است.

این دولت در مقابله با جنبش چپ و سوسیالیستی جوانان مبارز هم علاوه بر یورش و دستگیری و زندانی کردنشان، برای ایجاد وحشت وارعاب با بکارگیری مزدورانش و منفجر کردن تجمعاتشان، تروریزم دولتی آشکاری را به اجرا درمی آورد. تعرض و ضرب وشتم روزنامه نگاران، زندانی کردن وتعطیل کردن و مصادره روزنامه ها و مطبوعات ازجمله روزنامه های "جمهوریت و زمان"، چهره ضد دمکراتیک دولت اسلامی ترکیه را بیش از بیش برملا نموده است.

اگر توافقنامه اخیر بین دولت ترکیه و اتحادیه اروپا، از یک طرف امتیازاتی اقتصادی برای دولت ترکیه در بر دارد، از طرف دیگر حق السکوتی است که دولت ترکیه درمقابل اعمال جنایتکارانه اش در داخل به دولت های غربی می پردازد. واقعیت این است که بخش زیادی از آوارگانی که اکنون دولت ترکیه می خواهد به خاطر منافع خود برسر آنان با اتحادیه اروپا وارد معامله شود، انسان هایی هستند که از دست گروه های مرتجع اسلامی مانند "داعش و جبه النُصره" و امثالهم که مورد حمایت و پشتیبانی دولت ترکیه هستند، مجبورشده اند خانه و کاشانه شان را رها کنند خود را به دریا بزنند تا بلکه جای امنی برای خود پیدا کنند. حق طبیعی این انسان های مظلوم و رنجدیده است که درکشورهای اروپایی بعنوان پناهنده پذیرفته شوند و از امنیت و زندگی شایان شأن انسان برخواردار باشند. از اینرو این معامله از هردو سو ضد انسانی و محکوم است.