در آستانه فرار رسیدن ۸ مارس، روز جهانی زن هستیم. روز گرامیداشت نیمی از جمعیت جهان که هنوز به تمامی جایگاه واقعی و منزلت شایسته انسانی خود را نیافته اند و در مقابل نظامی قرار دارند که به طور مدوام ستم کشی بر زنان را باز تولید می کند.

روز ۸ مارس ۱۸۷۵  زنان كارگر كارخانجات نساجی در شهر نیویورك برای بهبود شرایط كارشان  و در اعتراض به پایین بودن سطح دستمزد شان ، دست به تظاهرات زدند. این حركت به درگیری  قهر آمیز با  پلیس آمريکا  انجامید  و پلیس بطور وحشیانه به تطاهرات  حمله کرد  و آنرا سركوب نمود. عده ای  از زنان  تظاهر كننده  زخمی  و دستگیر شدند. روز  ۸  مارس ۱۹۰۷ مجددا  زنان  نساج آمریكا  با خواست ۱۰ ساعت كار روزانه  دست  به  تظاهرات  زدند. این بار هم  تظاهرات آنها با سركوب پلیس روبرو شد و دستگیری بسیاری از زنان منجر گردید. در سال  ۱۹۰۸  حزب سوسیالیست آمریكا به تشكیل كمیته ملی زنان برای  كمپین  حق  رأی  زنان  در انتخابات اقدام می كند و در مارس همان سال كارگران زن بافنده سوزنی با خواست ممنوع  كردن  كار برای  كودكان و كسب حق رأی زنان درنیویورك تظاهرات می كنند.  رویدادهای ۸ مارس همان سال سبب گردید كه در سال بعد یعنی سال ۱۹۰۹ این روز بعنوان نخستین روز ملی زنان در آمریكا  تثبیت شود. این روز كم كم به روز مخالفت زنان كارگر  با  دولت  و كارفرمایان سرمایه دار ،  برای بهبود شرایط كار و کسب  حقوق اجتماعی  برای كل زنان  در سراسر دنیای صنعتی ،  تبدیل می گردد. کلارا زتکین، از چهره های سرشناس جنبش کارگری و کمونیستی جهانی ، در دومین کنفرانس بین المللی زنان که در  سال ۱۹۱۰ در كپنهاگ  دانمارك برگزار گردید،۸ مارس را بعنوان روز جهانی مبارزه زنان پیشنهاد می كند.  کنفرانس این پیشنهاد را پذیرفت و یکسال بعد انترناسیونال دوم روز 8 مارس رسما بعنوان روز جهانی زن اعلام نمود.

سال های 1915 و 1916 با بالا گرفتن آتش جنگ جهانی اول، روز هشتم مارس «روز تظاهرات زنان بر علیه جنگ» نام گذاری شد . انقلاب فوریه 1917 روسیه، توسط زنان کارگر در روز 8 مارس شروع شد. آنان، که خود را در کمیته های دفاع متشکل کرده بودند با تشویق مردان کارگر به پیوستن به صفوفشان در روز جهانی زن 200 هزار نفر را به اعتصاب و تظاهرات واداشتند و موجب انقلابی شدند که حکومت تزار را روبید و راه را برای پیروزی انقلاب اکتبر هموار کرد. در سالهای منجر به جنگ جهانی دوم و در دوره جنگ و بعد از آن مبارزات برابری طلبانه زنان تحت الشعاع فضای جنگی حاکم بر جهان قرار گرفت. اما از سالهای دهه 60 میلادی به این سو یکبار دیگر سنت روز جهانی زن احیاء شد و خواست های زنان به طور عام و در کنار آنها مطالبات زنان کارگر در مراسم های 8 مارس انعکاس یافتند.

در ایران، بعد از سقوط رژیم شاه در بهمن 1357، هنوز دو هفته از تشکیل حکومت جدید نگذشته بود که خمینی طی یک سخنرانی از ضرورت پوشیدن حجاب توسط زنان کارمند سخن به میان آورد. روز بعد زنان کارمند بدون حجاب اجازه ورود به محل کارشان را نیافتند. تعداد زیادی از زنان کارمند و از جمله کارمندان زن وزارت امور خارجه از رفتن به سر کار سر باز زدند. همزمان هزاران زن در دانشگاه تهران تجمع کرده و علیه حکم خمینی شعار سردادند. حزب الهی ها با پنجه بوکس، قمه، اسید، زنجیر و نظایر آنها به جان زنان بدون حجاب افتادند. خمینی از احکام صادره خود عقب ننشست و از اجباری شدن حجاب در اماکن عمومی خبر داد. جمعیتی بزرگ، که اکثر آنان زنان معترض بودند، در روز 17 اسفند، 1357 برابر با 8 مارس علیه احکام اسلامی ضد زن و حملات ددمنشانه حزب الله به زنان به خیابات های تهران سرازیر شدند. آنها ضمن اعلام مطالبات سکولار و آزادیخواهانه از جمله شعار دادند: ما انقلاب نکردیم / تا به عقب برگردیم.

از آن روز تاکنون زنان و مردان سکولار، چپ و سوسیالیست برای برگزاری روز جهانی زن با رژیم در کشمکش بوده اند. این رویارویی بویژه در کردستان حاد بوده است. کاربدستان رژیم هر سال در ماهها و هفته های منتهی به روز جهانی زن فضای خفقان را در شهرهای کردستان تشدید کرده و کوشیده اند با احضار فعالین و راه انداختن مانورهای رسمی و غیر رسمی نظامی از برگزاری این روز جلوگیری کنند. اما زنان مبارز و کارگران آگاه همیشه و با توجه به جو سیاسی و میزان آمادگی نیروهای انقلابی به نحوی از انحاء مراسمهای 8 مارس را برگزار کرده اند.

در تمام این سالها تا به امروز تلاش برای برگزاری مراسم روز جهانی زن در کردستان و در تهران و بعضی از نقاط دیگر ایران به نمادی از مقاومت زنان در مقابل رژیم اسلامی تبدیل شده است. امسال نیز رژیم تلاش می کند با تهدید و بگیر و ببند پیشروان و فعالین این جنبش مانع برگزاری مراسم 8 مارس شود و یا اینکه این مراسم و آکسیون ها بطور پراکنده و به دور از انظار عمومی برگزار شوند. اما تلاش و مقاومت در این زمینه ادامه دارد. بگذار برگزاری مراسم های 8 مارس امسال هم پاسخی باشد به سیاست ها و اعمال زن ستیزانه رژیم.