یکی از آزاد دهنده ترین اشکال خشونت علیه زنان، ناقص سازی دختران در سنین کودکی است. طبق تازه ترین گزارش ارائه شده از جانب سازمان ملل متحد، این سنت عقب مانده دامنگیر بیش از 200 میلیون زن در جهان شده است. جا دارد در آستانه روز جهانی زن بشریت پیشرو و مترقی صدای اعتراض خود را علیه این جنایت بلند کند.

با وجودیکه بنیاد جمعیت سازمان ملل خواستار تعهد جدی دولت ها برای سرمایه گذاری و اجرای برنامه هایی برای توقف و پیشگیری از ناقص سازی اندام جنسی دختران شده است، اما جمهوری اسلامی نه تنها در اجرا و عملی کردن توصیه ها و تدوین قوانین مربوطه توجهی نشان نمیدهد، بلکه حتی رسانه های وابسته به حکومت نیز با سکوت از کنار آن می گذرند. آنها در چنین روزی حتی بطور مختصر و گذرا هم به این نامگذاری و اهداف مورد نظر آن اشاره نکردند و پیامدهای زیانبار این سنت عقب مانده بر جسم و روان دختران را بازتاب ندادند. گذشته از این برخی گزارشات از گوشه و کنار ایران حاکی از آن است که مسئولان حکومتی همچنین از فعالیت های آگاهگرانه و آموزشی گروه های داوطلب و بشر دوست در این زمینه ممانعت به عمل می آورند و در اجرای اهداف نوع دوستانۀ آنها مانع تراشی می کنند. برای نمونه گروهی از دختران تحصیلکردۀ کردستان با اعلام آمادگی برای مددکاری، مدت مدیدی در انتظار صدور مجوز به سر بردند، در عوض با پاسخ طعن و تحقیرآمیز ماموران حکومتی مواجه شدند.

این سنت غیر انسانی در مناطق غربی ایران چون خوزستان، لرستان و کردستان و استان های جنوبی متداول است. در بعضی از خانواده های متعصب مذهبی "ختنۀ دختران" را به مثابۀ یک فریضۀ دینی می نگرند و لذا دختران سنین 4 تا 6 ساله را به دست زنان غیر حرفه ای و با ابزارهای غیر بهداشتی می سپارند تا اندام حساس دستگاه تناسلی آنها را قطع و به زعم خویش دختر را در آینده از "شیطنت جنسی و کسب لذت" به دور نگهدارند تا بدینوسیله پس از ازدواج به شوهر وفادار بمانند. در ایران آمار دقیقی از ناقص سازی جنسی زنان در دست نیست، اما شمار آنها در مناطق دور افتاده و نوار مرزی نگران کننده است. همچنین در سطح جهانی، آمار مأیوس کننده است، و طبق گزارش بنیاد جمعیت سازمان ملل، هر چند میزان آن از سال 1997 تا کنون به تدریج رو به کاهش بوده، اما در حدود 200 میلیون زن در 30 کشور مسلمان نشین جهان ختنه شده اند. بر پایۀ همین گزارش هر ساله سه میلیون دختر دیگر نیز در معرض این خطر قرار دارند.

بریدن آلت جنسی زنان هرچند در سطح ناچیزی در میان دیگر مذاهب در کشورهای آفریقایی چون مسیحی و یهودی هم دیده می شود اما امروز بیشتر در میان مسلمانان شایع است. در این میان نسبت زنان مصری بیشتر از کشورهای دیگر است.

ناقص سازی، پیامدهای ناگوار بلند مدت و ماندگار بر زنان دارد. توان جنسی را کاهش می دهد و دردهای عصبی، مشکلات روانی، استرس های و اختلالات دستگاه تناسلی و ادرای و آسیب رسانی به دیگر ارگان های مجاور را به همراه می آورد. خطاب به خانوادههائی که چنین ستمی را در حق دخترانشان روا میدارند باید گفت، از زاویۀ توجه به بهداشت و تندرستی نوباوگان و فرزندان خویش، خرد و منطق حکم می کند از رسوم و سنت های زیانبار متکی به مذهب و یا عقب ماندگی های فرهنگی و اجتماعی دوری جسته شود. باید بر پایۀ احترام به حقوق کودک و حقوق انسان و پرهیز از نقض حقوق زن و با اتکاء به مدنیت و شعور، هستی بیولوژیکی متکامل زنان به دیدۀ واقعیت نگریسته شود و بر اثر افکار و سنت های خرافی روح انسانی نسل آینده آزرده و جسم آنها را معیوب نگردانند.

خوشبختانه امروز مردم ایران براثر عملکرد جمهوری اسلامی و شناخت عمیقتر از فرامین و احکام دینی تسلیم ایدئولوژِی حکومتی نشده اند و از بسیاری از قید وبندهای مذهب عبور کرده اند وتن به آزار دختران خویش نمیدهند. جا دارد که این سنت بدوی را به تاریخ به سپاریم. محدودۀ زندگی و حیات انسانی خود را از احاطۀ سنت و رسوم خرافی و پندارهای خیالی که مانع از حرکت پیشروانۀ ما به سوی دنیای بهتر و مترقیانه تر است جدا نمائیم. گرایش به افکار پیشرو که ضامن رهاسازی جامعه بشری از هر گونه ستم و نا برابری است، نوش داروی شفابخش برای پاک کردن مسمومیت ذهن ناشی از هر گونه سنت ارتجاعی و خرافه پرستی است.