دو روز بیشتر به بازگشائی مدارس در ایران باقی نمانده است. اگر برای دانش آموزان به اقتضای سنشان، قدم نهادن به کلاسی بالاتر و دیدن دوستان و همکلاسیها و هم بازیهایشان شور و اشتیاق و شادی ایجاد کرده است، برای معلمان آغاز سالی پر رنجی دیگر برای دسته و پنجه نرم کردن با مشکلاتی است که امسال و هر سال گریبانشان را می گیرد.

پائین بودن سطح حقوق معلمان با توجه به تورم و گرانی روز افزون، توده معلمان ایران را در آستانه خط فقر قرار داده است. بسیاری از آنان برای تامین معیشت خانواده هایشان ناچارند بعد از پایان کار در مدرسه، شغل دیگری پیدا کنند. بدین ترتیب ساعتها کار طاقت فرسا نه تنها مجالی برای لذت بردن از کانون خانوادگی برایشان باقی نمی گذارد، بلکه مستقیما بر امر تدریس و آموزش در سر کلاس هم تاثیر می گذارد و به ناچار کیفیت آنرا پائین می آورد.

روش ناهماهنگ پرداخت حقوق ها در ایران، معلمان را در مقایسه با سایر حقوق بگیران دولتی عملا به عنوان شهروندان درجه دو به حساب می آورد. بدین ترتیب شغل آموزگاری نه تنها پاس داشته نمی شود، بلکه مورد تبعیض و تحقیر نیز قرار می گیرد. در سالهای اخیر مبارزات معلمان ایران برای اصلاح نظام هماهنگ پرداخت حقوق، عملا نتیجه ای نداده است و وعده و وعیدهای مقامات دولتی هم، چیزی جز فریبکاری برای خاموش ساختن موقتی آتش خشم معلمان نبوده است.

هزاران معلم حق التدریس، با قرار استخدام موقت با پائین ترین دستمزدها، سالها در دور افتاده ترین نقاط مشغول بکار هستند. آنها حتی از داشتن دفترچه بیمه درمانی هم محروم هستند. بخش وسیعی از این معلمان که به دلیل کار در مناطق دورافتاده، قادر به پیدا کردن شغل دومی هم نیستند، ماههای تابستان را به کارگری و سخت ترین کارها ناچار می شوند. تعطیلات برای آنها، نه تنها به معنی آسودگی و رفع خستگی از 9 ماه کار تدریس مداوم نیست، بلکه با تن خسته و کوفته از کار طاقت فرسا سال تحصیلی جدید را آغاز می کنند.

زهر ارتجاع مذهبی در سیستم آموزشی ایران تزریق شده است. این سیستم از پیشرفتهای علمی و روشهای اصلاح شده آموزشی که در سطح جهان صورت گرفته محروم است. وسائل کمک آموزشی در مدارس و دبیرستانها که هم می توانند در یادگیری دانش آموزان موثر باشند و هم قدری از رنج کار معلم را تخفیف دهند، در حد ناچیزی هستند. کلاسهای درس حداقل دو برابر ظرفیت دانش آموزان را در خود جای داده اند. شمار زیادی از مدارس در روستاها و محلات فقیر نشین دارای کلاسهای نم دار، اطاقهای ترک خورد، سرد و بدون سوخت و بدون نور کافی هستند. همه این کمبودها دغدغه و نگرانی دائمی معلمان دلسوزی هستند که نمی خواهند، آینده نوآموزانشان تباه شوند و سالهای جوانی آنها اینگونه به هدر برود.

محیطهای آموزشی پلیسی است. رژیم با بسیج گیری و مزدور پروری، این محیطها را بشدت نا امن ساخته است. صدها معلم دلسوز و معترض بازداشت شده و در زندان به سر می برند، آنها هم که دستگیر نشده اند، هر چند وقت یکبار به نهادهای امنیتی رژیم احضار می شوند و مورد تهدید قرار می گیرند. اعتراضات دسته جمعی و تجمعات معلمان که خواستهای کاملا صنفی خود را مطرح می کنند، مورد یورش پلیس قرار می گیرد.

با همه این سختی هائی که معلمان متحمل می شوند، آنچه که مایه امید است، این واقعیت است که معلمان ایران در برابر چنین شرایطی تسلیم نشده اند. اعتراضات معلمان در سالهای اخیر همواره بخشی از حرکت زنده این جامعه بوده است. اما معلمان ایران فاقد تشکیلات کارا، پیشرو و رادیکال هستند. "کانون صنفی معلمان ایران"، اگر چه در سالهای اخیر کم و بیش اعتراضات معلمان را رهبری کرده است، اما این این تشکل متاسفانه، چشم به نیروی عظیم معلمانی که آماده اند پیگیرانه برای دست یابی به خواستهایشان پشت سر تشکیلاتشان حرکت کنند، ندارد. با در پیش گرفتن سیاستهای محافظه کاران و حرکت در محدوده اختلافات و شکافهای جناحهای حکومتی، نیروی فعال و مبارز توده معلمان را به عملا به هرز می برد.

واقعیت این است که خواستها و مطالبات معلمان جدا از خواستهای اکثریت مردم در این جامعه نیست. از اینرو مبارزات معلمان از پشتیبانی اقشار معترض دیگر جامعه نیز برخوردار است. بدون شک حرکتهای اعتراضی  معلمان در تداوم آنچه که در سال گذشته انجام دادند، در سال تحصیلی جاری نیز ادامه خواهد یافت. معلمان در مبارزه حق طلبانه شان تنها نیستند. جنبش معلمان با جنبش کارگری، جنبش دانشجوئی، جنبش زنان برابری طلب و حرکات مبارزاتی دیگر اقشار معترض جامعه، درد مشترک، خواستهای مشترک و اهداف مشترکی دارند. جنبش معلمان در همراهی و هماهنگی با بخشهای پیشرو و رادیکال این جنبشها، نیروی عظیمی است که اگر به درستی رهبری شود، قادر خواهد بود خواستها و مطالبات خود را به رژیم اسلامی تحمیل کند. ایجاد این هماهنگی ضرورتی حیاتی برای پیشرویهای بعدی است.