بیست و نه سال پیش در بعدازظهر روز هفتم تیرماه سال ۱۳۶۶ چند فروند از بمب افکن های حکومت بعث عراق بر فراز آسمان "سردشت" و روستاهای اطراف ظاهر شدند. آنها در یک اقدام جنایتکارانه بمب های شیمیایی خود را بر سر مردم بی خبر و بی دفاع فرو ریختند، فاجعه ای بزرگ آفریدند و مردم کردستان را داغدار و غم بزرگی در دل مردم انسان دوست ایران و جهان کاشتند.

در جریان این جنایت تاریخی، تعداد بسیاری جان باختند و شمار بسیار بیشتری نيز به طرز رقت انگیزی مصدوم و مسموم گردیدند. مصدومین این فاجعه هنوز و بعد از گذشت این همه سال هنوز ناچارند عوارض پر درد و رنج آن را برای همیشه تحمل کنند و به گونه ای هم بخشی از این درد و رنج را به نسل های بعدی انتقال دهند.

بمباران شیمیایی سردشت از لحاظ بکارگیری نوع سلاح های کشتار جمعی علیه مردم عادی، نقطه عطفی در جنگ ارتجاعی ایران و عراق به شمار می رفت. در سال های قبل از آن رژیم بعث چندين بار سلاح شیمیایی را علیه نیروی پیشمرگ به کار گرفته بود. در جبهه های جنگ نیز به طور محدود و آزمایشی آن را در بعضی از نبردها علیه سربازان طرف مقابل بکار برده بود، اما بکار بردن آن علیه مردم بی دفاع یک شهر نشانه اوج گیری ابعاد جنایت در این جنگ ارتجاعی بود. از جنگ جهانی اول به بعد این اولین باری بود که از سوی دولت های متخاصم به شکل وسیعی از سلاح شیمیایی استفاده می شد.

حکومت بعث عراق، چند ماهی بعد از بمباران شیمیایی سردشت، فاجعه "حلبچه" را آفرید که در جریان آن نزدیک به 5 هزار انسان جان خود را از دست دادند و بیش از ۷ هزار نفر هم زخمی و مسموم شدند.

دولت های امپریالیستی و آنهایی که سموم و سلاح شیمیایی را در اختیار این جنایتکاران جنگی گذاشته بودند، بنا به مصالح اقتصادی و سیاسی خود آگاهانه در مورد این فجایع سکوت کردند و به این ترتیب دست رژیم بعث را در تکرار این فاجعه در ابعادی به مراتب دهشتناک تر در حلبچه باز گذاشتند. این دولت ها با اینکه خود از تدوین کنندگان و امضاکنندگان پروتکل "منع تولید و کاربرد سلاح شیمیایی" هستند که در سال ۱۹۲۵ در ژنو به تصویب رسانده اند، با این حال از تولید و فروش آن در جریان این جنگ ابایی نداشتند.

جمهوری اسلامی در طول نزدیک به 3 دهه ای که از بمباران شیمیایی سردشت می گذرد جز مظلوم نمایی ریاکارانه و تقدیس جنگ ۸ ساله و برائت جویی برای جنایاتی که خود در طول این ۸ سال جنگ مرتکب شده، کاری برای آن هزاران مصدوم و معلول شیمیایی نکرده است. هنوز هم بازماندگان این فاجعه از آنچه که بر سرشان آمده رنج می برند. این رژیم هر ساله در مراسم های فرمایشی و نمایشی به بهره برداری های تبلیغاتی، از این فاجعه می پردازد و به تنها چیزی که اعتنایی نمی شود زندگی و سرنوشت قربانیان بازمانده آن است.

اگرچه آمران و عاملان این فاجعه که مستقیما در آفریدن آن دست داشته اند، در قدرت نمانده و به زباله دان تاریخ افکنده شده اند؛ اما همچنان باید جنایتکاران دیگری را که بر ایران حکم می رانند و دست کمی از صدام و همدستانش ندارند و هر روز در ابعاد دیگری در همان شهر سردشت جنایت می آفرینند و فرزندان و بستگان همان قربانیان را در زندان شکنجه می دهند و آزار می رسانند، به عنوان شرکای جرم صدام به یاد داشت.

مردم کردستان و سراسر جهان و نيز تاریخ، بمباران شیمیایی سردشت را به نام جنایتکارانی چون صدام و همدستانش ثبت کرده اند و در عین حال نام "خمینی و خامنه ای" و همه آن جنایتکاران در قدرت مانده ای را هم که آن دوران بر طبل "جنگ جنگ تا پیروزی" می کوبیدند، و می خواستند تا قدس را از راه کربلا فتح کنند و بساط رژیم های ارتجاعی مشابه خود را در تمام منطقه پهن کنند، به عنوان شریک جرم ثبت کرده است.

بدون شک در فردای سرنگونی این رژیم، برگی از پرونده هزاران صفحه ای که جنایات این رژیم را بر می شمارد، به همین کشتار جمعی و مظلومانه آن صدها انسانی اختصاص خواهد یافت که در فاجعه بمباران شیمایی سردشت جان باختند و یا مصدوم و معلول گشتند. اما با اشک تمساح ریختن امروز سران جمهوری اسلامی برای قربانیان فاجعه بمباران شیمیایی سردشت مردم فراموش نخواهند کرد که خمینی با شروع جنگ آن را نعمت الهی و برکت آسمانی خواند و این جنگ را فعالانه در خدمت تثبیت حکومت اسلامی در ایران به کار گرفت. جمهوری اسلامی برای درهم شکستن انقلاب ایران، برای باز پس گیری همه دستاوردهای دموکراتیکی که در آن دوره کسب شده بود، برای کشتار گسترده کمونیست ها و همه مخالفانش و برای درهم کوبیدن همه مطالبات و توقعات برآمده از انقلاب سال ۵۷ از جنگ استقبال کرد. آنان با تداوم جنگ توانستند در همان سال های اول، مقاومت مردمی را که نمی خواستند این چنین انقلاب برحق شان به وسیله خمینی و جریان اسلامی مصادره شود، در خون غرقه کردند.

در سالگرد فاجعه انسانی بمباران شیمیایی شهر سردشت، از آمرین و عاملین و شرکای ارتکاب این جنایت بزرگ ابراز انزجار و نفرت می کنیم و به یاد و خاطره آن انسان های بی دفاعی که در جریان این فاجعه، جان عزیزشان را از دست دادند، درود می فرستیم.