روز 20 ژوئن، برابر با 30 خرداد، روز جهانی پناهندگان است. سازمان ملل اعلام کرده است که شمار پناهندگان و آوارگان جهان در سال 2015 میلادی از رکورد شصت میلیون نفر بیشتر شده است. کمیسیون عالی سازمان ملل در امور پناهندگان در گزارشی اعلام کرد که این رقم شامل بیست میلیون و دویست هزار تن پناهنده است که در پی جنگ و آزار و اذیت‌ها اقدام به گریختن از کشور خود کرده‌اند. این آمار به معنی آن است که از هر 122 تن یک تن مجبور به ترک کردن منزل خود شده است.

سران کشورهای توسعه یافته غربی مداوما و به طرزی ریاکارانه از میزان آوارگانی که در کشورهای شان پناه می جویند می نالند و قانون های ضد پناهندگی می گذرانند. اما در واقع بیشترین پناهندگان در کشورهای در حال توسعه اسکان یافته اند و مقامات کشورهای توسعه یافته کمترین تعداد پناهجویان را در کشورهای شان جای داده اند. در کنار کشورهای صنعتی و توسعه یافته پادشاهی عربستان و امرای حاکم بر کشورهای خلیج فارس نیز کمترین آوارگان را به کشور های تحت سیطره خود راه داده اند. دروازه های این کشورها فقط به روی صاحبان ثروت و سرمایه و نیروی کار ارزان کارگران مهاجر آسیائی، که با شرایطی برده وار در این کشورها کار می کنند، باز بوده است.

مصائبی که فقط طی چند سال بر آوارگان ِ ناشی از جنگ های منطقه ای، استبداد، فقر، بیکاری و نداشتن هیچگونه امیدی به آینده ای روشن روا داشته شده ریشه در سرمایه داری بحران زده کنونی و حکومت های بورژوائی منطقه ای و امپریالیستی دارد. رقابت های دو بلوک شرق و غرب تلاش دولت آمریکا برای گرفتن انتقام شکست در جنگ ویتنام، افغانستان را به میدان جنگ خونینی بدل کرد که تا هم اکنون نیز ادامه دارد. حمله حکومت آمریکا، به این کشور اوضاع را از بد، بدتر کرد. سه میلیون آواره حاصل اقدامات دولت آمریکا و متحدین منطقه ای و جهانی آن است. سپس نوبت عراق رسید. اشغال عراق توسط دولت آمریکا و هم پیمانان آن، یکی از فاجعه های کم نظیر در تاریخ مدرن است. کشته شدن یک میلیون نفر، تحمیل 5 میلیون یتیم و میدان دادن به ویرانگر ترین جنگ های فرقه ای، موجبات آواره شدن میلیون ها آواره ای را فراهم آورده است.

جنگ سوریه از دو جنگ اخیر نیز ویرانگر تر بود و هنوز با همه ابعاد فاجعه آمیزش همچنان ادامه دارد. تا کنون حدود 400 هزار نفر در جنگ داخلی سوریه کشته شده اند و بیش از 12 میلیون نفر از جمعیت این کشور در اثر جنگ خانه و کاشانه خود را ترک کرده اند و از این تعداد بیش از 5 ملیون از مردم این کشور مجبور به ترک کشور و پناهندگی و آوارگی در کشورهای مجاور شده اند.

این جنگها و کمک های مستقیم و غیر مستقیم دول آمریکا، عربستان، قطر، ترکیه و ایران به مرتجع ترین نیروهای اسلامی نظیر "داعش، القاعده، طالبان" و نیز جنگ های لیبی و یمن زمینه ساز میلیون ها آواره کنونی در خاورمیانه می باشند.

اما این تمام داستان نیست. فقر، بیکاری، زن ستیزی، استبداد هار دینی، حکومت های فاسد و مستبدی که در تلاش هستند تا کشتی به گل نشسته شان را از امواج خشم مبارزات کارگران و مردم زحمتکش نجات دهند از دیگر عوامل افزایش تعداد پناهندگان در جهان هستند. سران کشورهای توسعه یافته سرمایه داری از دول اروپائی و آمریکائی گرفته تا حکومت استرالیا با بی شرمی تمام پناهجویان را چون مردمانی تصویر می کنند که به خاطر امکانات رفاهی خود را به آب و آتش زده تا به کشورهای های امن برسند. آنان در اروپا با بستن مرزهای خود و عدم کمک به آوارگان رها شده در دریای مدیترانه و یا اقیانوس پیرامون استرالیا مسبب غرق شدن آوارگانی شدند که تعداد زیادی از آنان کودک بودند.

اکثریت دهها میلیون نفری که در جستجوی یک محیط امنی می باشند از طبقه کارگر و اقشار محروم و ستمدیده جامعه هستند. آنان با هر درجه از تحصیلات و مهارت وقتی به کشوری امن می رسند به صفوف بی حقوق ترین کارگران می پیوندند. پناهجویان و آوارگان، شایسته جدی ترین و پیگیرانه ترین حمایت ها هستند. باید نقش سیستم سیاسی و اقتصادی حاکم و دول بورژوائی و امپریالیستی در ایجاد فاجعه آوارگی را افشا کرد. لازم است سران کشورهای امپریالیستی را رسوا و دروغ ها و ریاکاری های آنها مبنی بر دفاع از حقوق بشر و حقوق زنان و غیره را برملا نمود. آنها مسببین برپائی جنگ های ویرانگر و فاجعه آوارگی، در خاورمیانه هستند. آنها هستند که به مسابقه تسلیحاتی دامن می زنند و در پناه این سیاست میلیاردها دلار سلاح به حکومت های تحمیل شده به مردم منطقه می فروشند. باید با اتکا به افکار عمومی پیشرو و انساندوست و نیروهای مبارز در کشورهای توسعه یافته سرمایه داری دولت های غربی را ناچار کرد تا حقوق آوارگان و پناهجویان را محترم بشمارند. لازم است مبارزه برای به رسمیت شناختن حق سکونت و تأمین زندگی انسانی برای هر فرد به عنوان انسان با حقوق جهان شمول و همچون یک شهروندجهانی و از جمله برخورداری از حق سکونت در هر نقطه ای از جهان که مایل به آن باشد، گسترش یابد.