روز 12 فوریه، برابر با 23 بهمن، خبر رسید که 110 تن از 139 مجروحی که در شهرستان "جزیره" در سه زیرزمین تحت محاصره نظامیان ترکیه قرار داشتند به دستور فرماندهان قتل‌عام شدند. تحقیقات انجام شده بر روی پیکر 20 تن از جانباختگان حاکی از آن است کە همگی آنان زنده با مواد اشتعال زا سوزانده شده اند. طبق گزارشات در شهرک "سور"، واقع در حومه "دیاربکر" نیز 46 تن زخمی در ساختمانی پناه گرفته بودند که تاکنون حداقل 23 تن آنان جانباخته اند.

از سوی دیگر در جریان حملات پلیس به تظاهرات مردم معترض در 10 فوریه در شهر دیاربکر سه تن از شهروندان مجروح شدند که یکی از آنان به نام "سلیمان گوزل" به دلیل شدت جراحات وارده و فقدان کمک پزشکی جان باخت.

همچنین با ابتکار زنان در "ماردین" با هدف محکوم کردن کشتار جمعی مجروحین در شهر جزیره راهپیمایی برگزار شد، "صلاح الدین اوندر" از مسئولان حزب دمکراتیک خلق ها دراستان ماردین طی سخنانی بر ادامه مقاومت در برابر هجوم نیروهای دولتی به کردستان تاکید کرد و گفت:«سکوت کردن در برابر جنایات ترکیه،سهیم شدن در جنایت است»

روز 11 فوریه از شهرهای مختلف اروپا خبر رسید، که با تداوم ترور دولتی ترکیه در کردستان و سکوت مجامع بین المللی در این خصوص هزاران تن از حامیان مردم مبارز کردستان و طرفداران صلح و آزادی در شهرهای مختلف "آلمان، سوئیس، فرانسه، ژاپن، دانمارک و نروژ" به خیابان آمدند. معترضان ضمن محکوم کردن جنایات ارتش، پلیس و دولت عدالت و توسعه و از جمله کشتار جمعی مجروحین و امدادگران در شهر "جزیره" و نیز سکوت دول امپریالیستی در این خصوص، بر حمایت و پشتیبانی خود را از مقاومت مردم این مناطق پای فشردند.

واحدهای دفاع از غیرنظامیان طی بیانیه ای که در 12 فوریه منتشر کرد از تداوم دفاع از شهروندان و وارد کردن ضربات بر دشمن در "شرناخ، سور، نٌصیبین و گَوِر" خبر داد.

آنچه که گفته شد، تنها بخشی از جنایات حکومت ترکیه در کردستان و مقاومت مردم شجاع آن در چند روز اخیر بود. شروع این دور از خشونت ها از جانب دولت ترکیه بر علیه مردم کرد به اواسط تابستان سال گذشته میلادی بر میگردد. روز 20 جولای 2015 در یک حمله انتحاری به متینگ جوانان سوسیالیستِ عمدتا کردتبار در شهر "سوروس" 33 جوان جانباخته و 104 نفر مجروح شدند. داعش مسئولیت حمله به متینگ، که برای بحث پیرامون چگونگی ایفای نقش در بازسازی کوبانی برگزار شده بود، را به عهده گرفت. به دلیل پشتیبانی حکومت ترکیه از داعش و ارتباط تنگاتنگ آن با این سازمان اسلامی و تروریستی، انگشت اتهام به سوی دولت اردوغان نشانه رفت. به دنبال این جنایت دو پلیس کشته شدند که دولت آنرا به "حزب کارگران کردستان" ( پ ک ک) نسبت داد. علیرغم تکذیب این خبر از جانب پ ک ک، دولت و ارتش از قبل آماده شده حادثه کشتن دو پلیس را بهانه کرده و آتش بس و پروسه به اصطلاح صلح با حزب کارگران کردستان را متوقف کرد. هدف دولت اردوغان و حزب او از باصطلاح پروسه ی صلح، چیزی جز خلع سلاح پ ک ک و جلب آرای مردم کردستان نبود. دولت اردوغان که سیاست هایش در مصر و تونس و خاورمیانه، و به طور مشخص در سوریه شکست خورده و اقتصادش سیری رکودی و بحرانی را شروع کرده بود، مقرهای پ ک ک در کوهستان قندیل را با بیش 30 هواپیمای جنگنده بمباران کرد. همزمان نیروهای امنیتی شروع به دستگیری نیروهای چپ و هوادارن پ ک ک در کل ترکیه نمودند.

مردم کردستان با اعلام حکومت های خودمدیریتی در سی شهر به اقدامات جنایتکارانه ارتش و دولت ترکیه جواب دادند. آنها با تشکیل مجامع عمومی، شوراها، شهرداری های دموکراتیک و یگان های دفاع از غیرنظامیان شروع به اداره مناطق خود نمودند. ارتش و پلیس ترکیه با توپ و تانک و سایر سلاحهایی که در جنگ های کلاسیک به کار گرفته می شوند، به مردم حمله کردند. دولت اردوغان در ترکیه امیدوار بود این حملات، که با پشتیبانی ناتو و در سایه سکوت رسانه های امپریالیستی انجام میگرفت، تا قبل از بهار و مساعد شدن هوا برای عملیات های پارتیزانی به نتیجه برسد. اما زنان و مردان متشکل در "یگان های دفاع از غیرنظامیان"، توده های تظاهر کننده در شهرها و سازمان سیاسی و مدنی مقاومت کردند و رژیم را ناکام گذاشتند. همزمان کارگران ترکیه، روشنفکران و استادان در داخل و روشنفکران برجسته جهانی همچون "نوام چامسکی" و زنان و مردان آزاده در داخل و خارج با محکوم کردن جنایات نیروهای مسلح ترکیه، دفاع از مقاومت مردم در کردستان و ابراز نفرت از دولت های سرمایه داری و رسانه های وابسته آنها، اجازه ندادند کشتار مردم توسط ارتش و پلیس تا دندان مسلح در سکوت ادامه یابد.

اگر چه ارتش ترکیه با بکار گیری درندانه ترین روشها توانسته است در شهرها مستقر شود و زیر سایه حکومت نظامی حاکمیت خود را در شهرها دوباره برقرار سازد، اما به هیچ عنوان نتوانسته است اراده مبارزاتی مردم را در هم بشکند. شاهد این واقعیت تداوم میتینگها و راهپیمائی های دهها هزار نفری در خارج از مناطق جنگ زده بر علیه دولت و ارتش ترکیه است. فارغ از اینکه پیاده کردن سیستم خودمدیریتی در شرایط کنونی و در توازن قوای کنونی، امکان پذیر هست یا خیر ، کل این جنبش حق طلبانه مردمی قابل پشتیبانی همه جانبه است. تجارب مردم مقاوم در کردستان ترکیه نشان داد که برای جلب کمک کارگران پیشرو و مردم آزاده در سایر بخش های ترکیه و جهان باید قبل از هر چیز به توان مبارزاتی خود اتکا کرد.