از همان هنگام کە مسئلە برگزاری نمایشی با نام انتخابات در دستور قرار گرفت، تقریبا همه سران رژیم از هر جناح و بلوکی دائما از مردم می خواهند که "نباید با صندوق ها قهر کرد." آنها بە بهانە های مختلف مدام تکرار می کنند کە "مشارکت گسترده مردم، نظام را بیمه می کند." اگر این حرف آنها درست است که شرکت مردم در این به اصطلاح انتخابات به گفته آنها نظام را بیمه می کند، در این صورت درست به همین دلیل مردمی که از این رژیم بیزارند نباید در این نمایش شرکت کنند و این نظام ضد مردمی را بیمه کنند. البته سران رژیم از میزان بی میلی مردم برای شرکت در این نمایش انتخاباتی اطلاع دارند و همه این تلاش ها هم برای آن است که با کشاندن مردم بە پای صندوق های رأی تداوم حاکمیت خود را از این طریق نیز بر مردم این کشور تحمیل کنند.

این روزها همه جناح ها و جریانات شبه اپوزیسیون و رسانه های فارسی زبان وابسته به قدرت های بزرگ، با بمباران تبلیغاتی خود به جان مردم افتاده اند و یک ریز آنها را به شرکت در "انتخابات" تشویق می کنند. این گروه فریبکارانه ادعا می کنند که گویا ماهیت رژیم و شرایط ضد دموکراتیک حاکم بر این انتخابات را می شناسند. اما با وجود این، شرکت نکردن را موضعی "انفعالی" در قبال "یک رویداد مهم سیاسی" و بی تفاوتی مردم در قبال "تعیین سرنوشت سیاسی خود" در جامعە معرفی می کنند. بدین ترتیب این جریانات شبە اپوزیسیون در داخل و خارج با توجیهات متفاوت، در راستای اهداف حقیر خود، آتش بیار معرکە این نمایش شدە اند. آنها برای تشویق مردم به مشارکت از ضرورت درپیش گرفتن تاکتیک فعال در قبال این "انتخابات" سخن می گویند.

در پاسخ به این مردم فریبان باید گفت، اتفاقا بایکوت کردن این نمایش انتخاباتی در واقعیت خود یک تاکتیک سیاسی فعال است. و آنچه آنها می گویند انفعال و تسلیم شدن در برابر شرایطی است که خود نیز شرمگینانه واقعیت آن را اذعان می کنند. مردمی که نمی خواهند با رفتن به پای صندوق رای با دست خود مهر تائید بر موجودیت رژیمی بزنند که ابتدائی ترین آزادی ها و حقوق انسانی آنها را به خشن ترین وجه پایمال می کند، در واقع تاکتیک فعالی را در پیش گرفته اند. شرکت نکردن در این نمایش انتخاباتی جواب رد دادن بە خواست حکومتی است کە از مردم مشروعیت می خواهد و در صدد کشاندن آنان بە پای صندوق های رأی است تا به وسیلە آن قدرت خود را بر رخ همین مردم بکشد و آنها را مرعوب و حقوقشان را لگدمال کند.

واقعیت این است که در جهان امروز هر رژیم دیکتاتوری برای حفظ قدرت ناگزیر است به داشتن پشتوانه رأی مردم و حمایت اکثریت تظاهر کند. این حقیقتی است کە در مورد دیکتاتوری مذهبی اسلامی نیز صدق می کند. امروز پس از گذشت 37 سال حاکمیت و روبرو شدن با تنگناهای سیاسی و اقتصادی، این رژیم بیش از هر زمان دیگری بە رای مردم از طریق برپا کردن چنین نمایش هائی به عنوان پشتوانە نیاز دارد. مشارکت وسیع مردم در این "انتخابات" این پشتوانه را تامین می کند و به این رژیم جان تازه ای می دهد.

بە یاد داریم کە سال 1392 در شرایطی که جناح خامنەای و سپاە پاسداران نیاز به مذاکره و بستن پرونده بحران هسته ای داشتند، آن وقت لازم بود که به قدرت های بزرگ نشان دهند که رأی مردم را با خود دارند، زیرا می خواستند از موضع قدرت مذاکره و چانه زنی کنند. آنها در آن هنگام عمدتا به همین دلیل بە جناح "رفسنجانی و روحانی" میدان مانور دادند. اما در نمایش پیش رو کە قرار است روز هفتم اسفندماە برگزار گردد، دوباره به روش خود در سال 1388 برگشته اند. اینبار به جای تقلب و عوض کردن میلیونها رای، به حذف گسترده رقبای حکومتی روی آورده اند. زیرا از یک سو می خواهند در بازتعریف مجدد آرایش نیروها و جناح های درون حکومتی، مانع سهم بری رقبا از قدرت گردند و از سوی دیگر با کشاندن مردم بە پای صندوق ها راه را برای ادامە جنایت و سرکوب و تحمیل بی حقوقی بیشتر برای چند سال آیندە نیز هموار کنند. از اینرو شرکت در نمایش انتخابات در پوشش دخالت " فعال" عملا کمک به پر رونق کردن بند بازی و نمایش رسوایی است کە با نام انتخابات بە پیش می رود. واضح است کە نباید چنین امکانی را برای رژیم اسلامی فراهم کرد. بایکوت انتخابات یک نە بزرگ مردم بیزار از حاکمیت اسلامیست، کە می تواند زمینە برداشتن قدم های بیشتری را برای کسب حقوق پایمال شدە فراهم کند.

واقعیت این است کە بایکوت این نمایش انتخاباتی در میان مردمی کە دل خوشی از این رژیم ندارند زمینه فراوان دارد. اما با این وجود رژیم نمایش خود را کە از قبل مهندسی کردە است و مردم هیچ نقشی در نتیجه آن نخواهند داشت. آنچه که رژیم به آن احتیاج دارد جمع کردن مردم در پای صندوقها و نشان دادن صف آنان در جلو دوربین های تلویزیونی است. تبدیل نشدن به ابزار چنین نمایش بی مایەایی به نحیف تر شدن بیشتر قدرت این رژیم می انجامد.