روز شنبه، بیست وهفت ژانویه، برابر با هفتم بهمن دهها هزار نفر در بسیاری از پایتخت ها و شهرهای بزرگ اروپا و کانادا در همبستگی با مردم عفرین و محکوم کردن تجاوز وحشیانه ارتش ترکیه به شمال سوریه به خیابانها آمدند. این هبستگی با شکوه نشان داد که جنبشهای حق طلبانه و عدالت خواهانه از چه ظرفیت عظیمی برای بسیج پشتیبانی توده ای در سطح جهانی برخوردار هستند. درست یک هفته پیش از این بود که در سحرگاه بیست ژانویه، سی ام دیماه تهاجم دولت فاشیستی ترکیه به کانتون عفرین با نام "عملیات شاخه زیتون " از زمین و هوا آغاز شد.

در زیر چتر حمایتی آتشبار تانکهای ناتو، ارتش تجاوزگر ترکیه و متحدین ارتجاعی آنها از جمله "ارتش آزاد سوریه"، به حرکت در آمدند. دولت ترکیه مدعی است که این عملیات را جهت "دفاع از خود" انجام می دهد و ادعا می کند که گویا، وجود کانتونهای خود گردان در شمال سوریه "خطری برای ملت ترک"، ایجاد کرده اند. نعره های دیوانه وار اردوغان در توجیه این حمله در حالی است که همه میدانند از شروع جنگ داخلی در سوریه این کشور ترکیه بوده است که به مثابه پشت جبهه جریانات مرتجع تروریستی – اسلامی عمل کرده و دولت ترکیه همه نوع امکانات لجستیکی در اختیار آنان قرار داده است. و نیز همه میدانند که یگانهای مدافع خلق در کانتونهای خودگردان رژوا مهمترین نیروی مقاومت علیه جریانات ارتجاعی اسلامی بودند و بدون قهرمانی زنان و مردان این یگانها صحبتی از شکست "داعش " نمیتوانست در میان باشد. اکنون نیز این رزمندگان یگانهای مدافع خلق هستند که در مقابل یک ارتش تا دندان مسلح ناتو قهرمانانه ایستادگی میکنند. هدف جنگی اردوغان نابودی کانتونهای خود گردان است. کانتونهایی که با تمام کمبودهائیکه اینجا و آنجا در سیاستهایشان وجود دارد، به مثابه یک مدل پیشرو و مترقی به صحنه آمده اند.

همه قدرتهائی که تا دیروز از یگانها مدافع خلق در جنگ علیه داعش استفاده می بردند در بهترین حالت همچون وزیر خارجه آمریکا از اردوغان خواستند که در عملیات خود "با احتیاط رفتار نموده و آسیب کمتری به غیر نظامیان برساند"، که گویا کشتار نیروهای مدافع خلق مسئله چندان مهمی نیست، و یا وزارت خارجه آلمان که "طرفین را دعوت به احتیاط " نمود که گویا اینطور نیست که نیروئی تجاوز کرده و نیروی دیگری به دفاع ار خویش برخاسته است. روسیه همزمان با پیشروی ارتش ترکیه به سمت عفرین، پایگاه نظامی خود را در این منطقه به "دلایل امنیتی " تخلیه نمود. این دلایل ریاکارانه آنچنان آشکار بود که وزارت خارجه ترکیه اعلام کرد که "ورود به حریم هوائی عفرین در هماهنگی با مقامات روسی و ایرانی انجام گرفته است. " تهاجم ترکیه به عفرین تنها اعلان جنگ علیه مردم عفرین نیست. همزمان اعلام جنگ به مردم کرد ساکن ترکیه و سازمانهای مدافع آنان از جمله "پ ک ک" و" "حزب دمکراتیک خلقها" است. فراخوان این حزب جهت راهپیمائی در دفاع از عفرین با وحشیگری تمام در نطفه خفه شد. همزمان اردوغان تهدید نمود که با مخالفین این جنگ به شدیدترین شکلی مقابله خواهد شد.او خطاب به مخالفین گفت: " اجازه نخواهیم داد که شماها در خیابانها و میادین ظاهر شوید."

واقعیت این است که دولت ترکیه سالها است که یک جنگ خونین علیه ملت کرد در ترکیه را به پیش می برد. جنگی که در جریان آن صدها دهکده به آتش کشیده شده و خالی از سکنه گردیده است. دهها هزار نفر را کشتار کرده و دهها هزار نفر را به بند کشیده و میلیونها نفر از مردم کرد را مجبور به ترک خانه و کاشانه خویش نموده است. همه آن دولتهای امپریالیستی، همه آن کمپانیهای اسلحه سازی که ارتش ترکیه را تا دندان مسلح کرده اند در این جنایات دولت ترکیه سهیم اند. ترکیه همواره یکی از مهمترین مشتریان سلاحهای تولید شده در کشورهای امپریالسیتی بوده است.

اما واقعیت این است که سیاستهای دولت اردوغان نه در داخل ترکیه و نه در خارج از مرزهای ترکیه، موفقیتی کسب نکرده است. در داخل ترکیه مبارزه و مقاومت علیرغم سرکوبگری و بگیر و ببندهای گسترده، همچنان سرسختانه ادامه دارد و در خارج از مرزهای ترکیه نیز استراتژی دولت اردوغان با شکست روبرو شده است. اردوغان نه تنها نتوانست با وجود ارسال هنگفت سلاحهای جنگی برای گروههای تروریست و بخصوص "ارتش آزاد سوریه" جایگزینی برای رژیم بشار اسد سازمان دهد بلکه شاهد آن بود که کانتونهای خود گردان در شمال سوریه شکل گرفته و نزدیکی سیاسی و نظامی آنها با "پ ک ک" خطر بالقوه ای برای رویاهای عظمت طلبانه و شوونیستی اردوغان شدند. استراتژی اردوغان در سوریه جایگزینی بشار اسد با دولتی از اخوان المسلمین بود که به عنوان متحد نزدیک ترکیه زمام امور در سوریه را بدست گیرد و ترکیه از این رهگذر منطقه نفوذ خود را گسترش دهد. ولی بعد از نزدیک به هفت سال جنگ در سوریه نه تنها نتوانست دولتی متحد خود را در سوریه بر سر کار بیاورد، بلکه علیرغم صرف ملیاردها دلار و آبرو باختگی سیاسی، تازه به نقطه اول باز گشته است. حال که استراتژی جایگزینی بشار اسد شکست خورده است، ترکیه میخواهد با تجاوز به سوریه و پیشبرد یک جنگ جنایتکارانه علیه کانتونهای خود گردان یک "منطقه امن" سی کیلومتری جایگزین این کانتونها نموده و از عفرین تا مرز عراق را در اختیار بگیرد. این البته بخشی از جدالها و کشمکشهای موجود در خاورمیانه مابین همه قدرتهائی است که به دنبال منافع خود در ارتباط با سازماندهی نوین این منطقه هستند. در این میان آمریکا حضور خود در سوریه و حفظ پایگاهای نظامی اش را تنها میتواند با تکیه بر کانتونهای خود گردان و تقویت بنیه نظامی آنها عملی سازد. این البته آمریکا را به تقابل با هم پیمان نظامی اش در ناتو یعنی ترکیه می کشاند و البته کمک نظامی آمریکا به یگانهای مدافع خلق تا زمانی است که منافع کلان تر آمریکا به خطر نیفتد.

جنگ تجاوز کارانه ترکیه علیه کانتونهای روژاوا و موضع ریاکارانه قدرتهای امپریالیستی یکبار دیگر نشان داد که آزادی، هدیه نیست که از جانب امپریالیستها و دولتهای منطقه در طبق زرین به مردم هیچ نقطه ای در جهان تقدیم شود. مردم آزادیخواه و حق طلب باید نیرومند باشند و به نیروی خود آنچه را که حق خود شان است، بدست بیاورند.

در عین حال این جنگ ارتجاعی و تجاوزکارانه وظیفه مهمی را در مقابل همه نیروهای انقلابی، آزادیخواه، برابری طلب و ضد جنگ قرار می دهد. باید از طریق سازمان دادن یک همبستگی جهانی در دفاع از عفرین و کانتونهای خود گردان، این تجاوز را به شکست کشانید. باید خواست خروج فوری همه نیروهای امپریالیستی و ارتجاعی منطقه از سوریه و قطع پشتیبانی لجستیگی از نیروهای تروریستی اسلامی را به یک خواست عمومی جهانی تبدیل کرد. چرا که، مردم سوریه میتوانند در غیاب این نیروها، خود یکبار دیگر مبارزه ای را که جهت سرنگونی رژیم دیکتاتوری اسد آغاز کرده بودند، به پایان برسانند.

2018-01-29| ۱۳۹۶-۱۱-۰۹