در آستانه 29 همین سالگرد جانباختن رهبر محبوب و مردمی مان رفیق دکتر جعفر، شاهد جانباختن "بیان" عزیز تنها یادگار رفیق دکتر جعفر بودیم. در باره ویژگیها و خصوصیات انسانی، در باره توانائیها و ظرفیت های بالایش در رهبری و گشودن افق های روشن در مبارزه کارگران و مردم زحمتکش، در باره متعهد بودنش به آرمانهای سوسیالیستی، در باره قدرت و خلاقیت اش در تشخیص موقعیت ها و اینکه آژیتاتوری برجسته و کم نظیر بود، بسیار گفته ایم و گفته اند و نوشته ایم. در اینجا بس بگوئیم که فقدان رفیق دکتر جعفر برای جنبش چپ و سوسیالیستی کارگران، برای جنبش انقلابی مردم کردستان، برای کومه له و حزب کمونیست ایران بحق ضایعه بزرگی است.

رفیق دکتر جعفر با این ویژگیهای مبارزاتی و انسانی، با داشتن گسترده ترین و صمیمانه ترین روابط اجتماعی با کارگران، با زحمتکشان و با طیف وسیعی از پیشمرگان و بدنه تشکیلات، همسری با وفا و پدری مهربان بود. بیان عزیز که شانس بودن در کنار چنین پدر مهربانی را پیدا نکرد در آستانه 29 همین سالگرد جانباختن پدرش جانباخت و غم بزرگی را در دلهایمان کاشت. دوستداران و یاران رفقا ملکه و دکتر جعفر، وفاداران به آرمانها و خصوصیات انسانی آنان، روزهای غم انگیز گرامیداشت یاد بیان عزیز را به گرامیداشت یاد رفیق دکتر جعفر و ارزش گزاری رنج های ملکه تبدیل کردند.

در آن روزهای غم انگیز سیمای شهر اپسالا، محل خاکسپاری بیان عزیز کاملا" متفاوت از سایر روزهای سال بود. بویژه روز جمعه نهم سپتامبر، روز وداع آخر و خاکسپاری بیان عزیز محوطه قبرستان قدیمی شهر به یکباره تغییر چهره داد و حال و هوای دیگری بخود گرفت. رهگذران و ساکنین محلات اطراف از حضور ناگهانی جمعیت بزرگی که برای شرکت در مراسم خاکسپاری بیان عزیز به اینجا آمده بودند، مات و متحیر مانده بودند. قبرستان قدیمی شهر هرگز چنین جمعیتی را بخود ندیده بود. در پارکینگ های اطراف محوطه بیرونی قبرستان و خیابانهای اطراف و محوطه اطراف محل وداع آخر داخل قبرستان جایی برای حتی یک اتوموبیل دیگر وجود نداشت. سالن محل واع آخر که ظرفیت آن 90 نفر است برای اینهمه جمعیت بسیار بسیار کوچک بود و شاید برای اولین بار بلندگوهای تقویت کننده برای شنیدن صدا در محوطه بیرون از سالن اجتماع آن نصب شد. محوطه بیرونی سالن بشکل متراکمی مملو از جمعیتی بود که هر دم بر آن افزوده می شود. اروپا در اپسالا بود. همه آمده بودند. بسیاری از یاران و دوستانی قدیمی کومه ائی و غیر کومه له ائی که بسیاری از آنها سالهای سال بود همدیگر را ندیده بودند در مراسم خاکسپاری بیان که به "سرمونی" گرامیداشت یاد رفیق دکتر جعفر و کاک فواد و سایر جانباختگان مصطفی سلطانی و ارزش گذاری زندگی مبارزاتی ملکه و رنجهایش، تبدیل شده بود، فارغ از تعلقات تشکیلاتی امروزشان همدیگر را در آغوشهای گرمشان می کشیدند. از کلن، فرانکفورت، پاریس، لندن، فنلاند، نروژ، دانمارک،از شمال تا جنوب و از شرق تا غرب سوئد و سایر کشورها همه آمده بودند.

مراسم یاد بود و خاکسپاری بیان در این فضای مملو صمیمت به داخل سالن گرامیداشت یادش منتقل شد و به مراسمی عاطفی مملو از احساس همدردی تبدیل گردید. این مراسم پر جمعیت در عین حال گرامیداشت دیگری بر یاد و خاطرات پدری مبارز و رهبر، پدری مهربان و انساندوست تبدیل شد.

در چنین روزهائی یکبار دیگر با گرامیداشت یاد بیان عزیز و پدر مبارز و مهربانش پایبندی خودمان را به ادامه راهی که رفیق دکتر جعفر از برجسته ترین مبلغ و مبارزان آن بود بیان می داریم. تردیدی نداریم که نام و خاطره ستاره گونه رفیق دکتر جعفر در مبارزه مردم کارگر و زحمتکش ایران، در جنبش انقلابی مردم کردستان جاودان خواهد ماند.