روز شنبه بیستم شهریورماه، انفجار یک دیگ بخار در کارخانه ای در بنگلادش منجر به کشته و زخمی شدن دهها کارگر این کارخانه شد. به گزارش خبرگزاری آسوشیتدپرس، منفجر شدن دیگ بخار در کارخانه ای در شهرک صنعتی "تونگی" در خارج شهر داکا، پایتخت بنگلادش موجب شد که آتش به دیگر قسمت های این کارخانه بسته بندی سرایت کند. در این حادثه دستکم ۱۲ کارگر بر اثر شدت سوختگی جان خود را از دست داده و 16 تن دیگر دچار مصدومیت شده اند. رویدادهائی این چنین در کشور بنگلادش از فرط تکرار دیگر چندان توجه رسانه های جهان سرمایه داری را هم به خود جلب نمی کنند. در یکی از فاجعه بار ترین این حوادث روز 24 آوریل 2013، ساختمان پنج کارخانه پوشاک در حومه "داکا" پایتخت بنگلادش فرو ریخت. به هنگام ریزش ساختمان بیش از 3000 کارگر، عمدتا زن، کار میکردند. در این رویداد 350 تن جان باختند و صدها تن زخمی شدند.

بنگلادش به داشتن جمعیت بزرگی از کارگران با کمترین دستمزد در جهان شهرت دارد. شرکت های چند ملیتی به ویژه در صنایع نساجی و تولید لباس این کارگران را استخدام می کنند.سهم یک کارگر در تولید یک پیراهن یا یک تی شرت رقمی در حدود 5 سنت بیش نیست. بخش عمده ای از کارگران بنگلادشی در کارخانه های بسته بندی تولیدات شرکت هایی مانند "وال مارت" آمریکا و "اچ اند ام" سوئد مشغول به کار هستند. دو سال پیش در بازرسی یک هیات اروپایی از یازده هزار واحد تولیدی لباس مارکهای معروف در بنگلادش، روشن شد که بسیاری از کارگاه ها هیچ امکانات ایمنی ندارند و ۸۰ هزار مورد خطرآفرین در دوزندگی ها ثبت شده اند. در این لیست از جمله آمده که برق کشی کارگاه های دوزندگی هیچ گونه امنیتی ندارند و سیم های لخت برق بدون حفاظ در اینجا و آنجای کارگاه ها خطر جانی برای کارگران ایجاد می کنند. همچنین گزارش شده که هیچ راه فراری در صورت ریزش بنا یا وقوع حریق در تولیدی ها در دسترس کارگران نیست. کف کارگاهها بسیار سست است و وجود چرخ های سنگین صنعتی روی آنها، میتواند خطر ریزش طبقات را در پی داشته باشد.

بنگلادش با جمعیت 142 میلیون نفری خود، یکی از پرتراکم ترین کشورهای دنیا و فقیرترین آن بحساب می آید. پایتخت بنگلادش، مرکز دوخت و دوز لباس‌هایی است که در اروپا با مارک‌های مختلف به فروش می‌رسند. این کشور با بیش از 5000 کارخانه تولید پوشاک یکی از بزرگترین تولید کنندگان و صادرکنندگان پوشاک به بازارهای اروپای غربی و آمریکاست. بنگلادش بعد از کشور چین دومین تولید کننده لباس ارزان در جهان است. 90 درصد از 30 میلیون کارگر شاغل در رشته نساجی و پوشاک بنگلادش را کارگران زن و کودکان تشکیل می دهند. این کشور مانند دیگر کشورهای پرجمعیت آسیای جنوب شرقی به منبع ثروت اندوزی کمپانی های بزرگ سرمایهداری از طریق استثمار نیروی کار ارزان کارگران این منطقه تبدیل شده است.

دوخت و صادرات لباس برای شرکت های غربی در آمریکا و اروپا مهمترین منبع درآمد کشور بنگلادش است. به همین دلیل کارگران این کشور زیر فشار های سهمگین کارفرمایان غربی و داخلی مجبور به کار در شرایط غیر قابل تحمل و بدون رعایت استاندارهای ایمنی می باشند. شرکت های طرف قرارداد و کارخانه های بنگلادشی با پرداخت دستمزدهای بسیار پایین و استخدام زنان و کودکان سعی در تولید هر چه ارزانتر برای سود بیشتر دارند.

آسیب دیدگی ها، از کارافتادگی ها و تلفات جانی ناشی از غیر بهداشتی بودن محل کار و ناامنی محیط کار در سراسر جهان، رقم بالایی از ضایعات انسانی را به خود اختصاص می دهد. بر اساس گزارشات "سازمان بهداشت جهانی" و "سازمان بین الملی کار" بر اثر بیماری های ناشی از مواد سمی در محل کار و ناامنی های محیط کار، سالانه ۲۷۰ میلیون حادثه در سطح جهان روی می دهد. در نتیجه این حوادث، ۱۶۰ میلیون نفر به بیماری های ناشی از کار مبتلا و ۷ میلیون نفر دیگر به مصدومیت شدید و از کارافتادگی دچار می شوند. بنا به آمارهای ارائه شده از سوی این سازمانهای بین المللی سالانه بیش از ۲ میلیون کارگر جان خود را بر اثر بیماری های ناشی از مواد سمی و حوادث روزمره محیط کار از دست می دهند.

اگرچه حوادث محیط کار مختص کشور بنگلادش نیست، اما بنگلادش از این لحاظ در میان کشورهای جهان رتبه اول را دارد. میلیونها کارگر در بنگلادش علیرغم دست زدن به مبارزات و اعتراضات وسیع به دلیل محرومیت از تشکل های رزمنده و طبقاتی قادر نشده اند کارفرمایان جنایتکار را وادارند تا مسایل ایمنی را در محیط کار رعایت کنند. دولت و کارفرمایان داخلی و خارجی، خریداران نیروی کار ارزان کارگران بنگلادش مسبب جنایتی هستند که در کارخانه های این کشور اتفاق می افتد. کارگران بنگلادش برای مبارزه با حرص سیری ناپذیر سودجویی سرمایه داران داخلی و خارجی به برپائی تشکلهای رادیکال طبقاتی خویش و به پشتیبانی بین المللی کارگران همسرنوشت خود در سراسر جهان نیاز دارند.