امروز پنجشنبه یازدهم شهریور، سالروز تشکیل حزب کمونیست ایران است. 33 سال پیش در چنین روزی حزب کمونیست ایران، در یک کنگره موسس بنیانگذاری شد. در سالروز تاسیس حزب کمونیست ایران یاد و خاطره فداکاری های رفقا و همرزمانی را گرامی می داریم که در صفوف حزب کمونیست ایران، چه در زندان و زیر وحشیانه ترین شکنجه ها یا بر چوبه دار و در برابر جوخه آتش دژخیمان جمهوری اسلامی و چه در سنگرهای رزم و مقاومت انقلابی در کردستان و مبارزه مسلحانه در صفوف نیروی پیشمرگ کومه له در نبرد رو در رو با دشمن، جان و زندگی و هستی شان را در راه رهایی انسان استثمار شده و ستمدیده فدا نمودند. به خانواده های مقاوم و سربلندشان درود میفرستیم. در این روز همچنین به پایداری و استقامت کارگران و کمونیست های دربند و همه زندانیان سیاسی که برای دفاع از آرمان هایشان، به اسارت گرفته شده اند درود می فرستیم و از مبارزه و مقاومت شان قدردانی می کنیم. به امید اینکه خروش مبارزه و اعتراض کارگران و توده های محروم و ستمدیده جامعه، رژیم سرمایه داری اسلامی در ایران را با قدرت خود به زیر کشیده و همه آزادگان دربند، با لبخند پیروزی بر لب به آغوش عزیزانشان برگردند. 

تشکیل حزب کمونیست ایران اگر چه به عنوان یک اقدام عاجل در پاسخ به شرایط سیاسی آن دوره از جانب کمونیست ها در دستور قرار گرفت، اما به هیچ وجه اقدامی خلق الساعه و ابتدا به ساکن نبود که در اتاق های دربسته و دور از چشم جامعه و جنبش، زمینه سازی و تدارک دیده شده باشد. حزب کمونیست ایران در ادامه تلاش های صد ساله جنبش کمونیستی ایران برای وحدت پا به عرصه وجود گذاشت. طی این صد سال، فرصت های زیادی به وجود آمد اما هر بار و با موانع و مشکلاتی که در سطح محلی، منطقه ای و جهانی و در عرصه های فکری و سیاسی، بر سر راه امر وحدت قرار می گرفت، فرصت ها از کف می رفت و تلاش ها ناکام می ماند. دوره انقلابی سالهای 1357 و 1358، که سر انجام به سقوط رژیم شاه منجر شد، یکی از این فرصتها بود. در این دوره طبقه کارگر در مقیاس میلیونی و سراسری، برای تغییر قدرت سیاسی در ایران ایفای نقش کرده بود و حتی اشکال اولیه سازماندهی خود را در دوره انقلابی تجربه کرده بود. اما با همه اینها نتوانسته بود مهر خود را بر تحولات سیاسی آن دوره بکوبد و در حالیکه کوله باری از تجربه با خود داشت، خواسته ها و نیازها و آرمان هایش، نادیده گرفته شد و سپس پایمال گردید. کمونیست هایی که بعدا در حزب کمونیست ایران متشکل شدند، با کسب تجربه از ناکامی های گذشته، تلاش های صادقانه ای را برای پاسخگوئی به این نیاز سیاسی و طبقاتی آغاز کردند. این تلاشها سرانجام در سال 1362 با تشکیل حزب کمونیست ایران به ثمر نشست و جریان ما سهم خود را در آن دوره در امر تامین وحدت جنبش کمونیستی ایران ادا نمود.

تشکیل حزب کمونیست ایران اقدام سیاسی به موقع و فکر شده ای بود که در یکی از حساس ترین لحظات حیات جنبش کمونیستی ایران صورت می گرفت. این حزب در شرایطی تشکیل شد که انقلاب ایران در زیر ضربات ضد انقلاب اسلامی آخرین نفس های خود را می کشید. نیروهای چپ و رادیکال ایران به شدت دچار تشتت و سردرگمی شده بودند.

سرکوب های خونین، دستگیری های گسترده و اعدام های وسیع، بخشی از سازمان های چپ را عملا منحل کرده بود. در چنین شرایطی تشکیل حزب کمونیست ایران به وسیله بخشی از نیروهای چپ ایران پاسخی انقلابی به یک وضعیت نابسامان بود. حل و فصل بسیاری از مسائل نظری و سیاسی و نیز تقویت پایه کارگری این جریان را می بایست به فرصت مناسب تری موکول نمود و قبل از هر چیز پاسخی انقلابی و موثر به این شرایط مشخص داد. در حالی که حکومت اسلامی همه جا انحلال سازمان های سیاسی را تبلیغ می کرد، یک حزب سیاسی جدید و پرشور، با روحیه و امیدوار تشکیل شد. حزبی که امیدوار بود و هنوز هم امیدوار است، با متشکل شدن و متشکل عمل کردن خود، نقش موثری را در پایان دادن به تفرقه جنبش کمونیستی ایران و پایان دادن به این جنبش از طبقه کارگر در سطح اجتماعی ایفا کند.

حزب کمونیست ایران در بدو تشکیل، در تهران و شهرهای بزرگ ایران و در محیط های کارگری، فعالین سیاسی کارگری قابل توجهی را با خود داشت و نیز شمار نسبتا زیادی از فعالین سیاسی و کمونیست ایران را در بر می گرفت. این نیرو در سالهای بعد و به ویژه در جریان جنگ هشت ساله ایران و عراق آماج سرکوب های شدیدی قرار گرفت و فعالیت هایش با محدودیت های فراوانی روبرو گردید اما جهت اصلی خود را گم نکرد و راه خود را در متن ناهمواریها، با سربلندی دنبال کرد.

حزب کمونیست ایران در کردستان به یک جنبش توده ای گسترده متکی بود و از پایگاه کارگری نیرومندی برخوردار بود. تشکیل حزب کمونیست ایران رزمندگی و شور و شوق انقلابی را در صفوف تشکیلات کردستان حزب بالاتر برد و اجازه نداد عقب نشینی های نظامی جنبش کردستان افق سیاسی مبارزین آن را تیره و تار کند و به کومه له در از سر گذراندن یک دوره سخت و خطیر یاری رساند.

امروز که به گذشته سه دهه اخیر می نگریم این واقعیت را به روشنی در می یابیم که  اعلام تاسیس حزب کمونیست ایران در روز یازدهم شهریور سال 1362 نقطه آغازی بود در راهی که طبقه کارگر می تواند و باید پیروزمندانه بپیماید تا از موقعیت طبقه استثمار شونده و محروم این جامعه، به طبقه حاکم گذر کند، تا جامعه ایران را از مصائبی که اکثریت مردم با آن دست به گریبان هستند رها سازد.

حزب کمونیست ایران مصممانه تلاش می کند تا در همه لحظات مبارزه آزادیخواهانه و طبقاتی جاری در ایران نقش شایسته خود را ایفا و به وظایف خود عمل کند. هر انسان آزادیخواهی، هر ملیت ستمدیده ای، هر زن آزاده ای، هر جوان حق طلبی، هر هنرمند متعهدی، می تواند جایگاه انسانی خود را در استراتژی و برنامه حزب کمونیست ایران بیابد.

حزب کمونیست ایران با استراتژی روشنی که دارد، جهت انجام وظایف و رسالت خطیری که در این دوره بر دوشش قرار گرفته است با عزمی راسخ تمام ظرفیت های خود را برای کمک به سازمانیابی و بسیج کارگران و زحمتکشان جامعه بکار می گیرد. حزب کمونیست ایران بنا به پیشینه سه دهه اخیر و پایبندی اش در دفاع از منافع کارگران، بنا به پیوندهای عمیقی که با کارگران و مردم زحمتکش و ستمدیده کردستان دارد، بنا به اعتباری که در میان نیروهای جنبش چپ و کمونیستی ایران از آن برخوردار است، بنا به پاسخ روشن به چه باید کردها که دارد؛ می تواند به ظرف سازمانیابی و فعالیت رهبران و پیشروان جنبش کارگری ایران تبدیل شود. حزب کمونیست ایران عزم کرده است که برای تسریع این روند ظرفیت های خود را در همه زمینه ها ارتقا دهد و با دفاع قاطع و بی تزلزل از منافع و مصالح طبقه کارگر و توده های مردم تحت ستم و محروم در جامعه و مبارزه ای مملو از فداکاری و از جان گذشتگی، در راه تحقق یک جامعه سوسیالیستی گام بردارد.