در روزهای گذشته تخاصمات بین دولت آمریکا و رژیم جمهوری اسلامی به صدر اخبار جهان راه یافت. هر چند که از چهاردهم اردیبهشت که ترامپ معافیت هشت کشور دریافت کننده نفت از ایران را لغو کرد، به گونه ای مسائل مربوط به عکس العمل جمهوری اسلامی، نارضایتی دول اروپائی، روسیه وچین بخش مهمی از رویدادهای جهان را انعکاس میدادند ولی تشدید فضای نظامی در کشمکش های دوطرف بویژه در هفته اخیر نگرانیهای زیادی را موجب گشت.

نیویورک تایمز به نقل از برخی مقامات آمریکائی"از طرح پنتاگون جهت اعزام صد وسی هزار سرباز به خاورمیانه در صورت حمله ایران به منافع آمریکا و یا فعال کردن برنامه ی هسته ای اش" خبرداد. طرح پنتاگون زمانی بیان شد که مقام های آمریکائی در سیزدهم اردیبهشت خبر از گزارشهای جدیدی دادند که نشان میداد" ایران در حال افزایش آمادگی نیروهایش برای جنگ بود وآماده میشد تا به نیروهای آمریکائی در منطقه حمله کند" .هر چند که ترامپ طرح پنتاگون را تکذیب کرد ولی سه شنبه بیست وچهارم اردیبهشت گفت"اگر لازم باشد بیش از این هم نیرو میفرستیم" .او دو روز بعد یعنی بیست وششم اردیبهشت در پاسخ به سؤال خبرنگاری که از او پرسید " آیا در حال ورود به یک جنگ با ایران هستیم؟" پاسخ داد که "امیدوارم اینطور نباشد" . او حتی فراتر رفته واعلام کرد که" اطمینان دارد ایران سرانجام خواهان گفت وگو میشود" . ژنرال بازنشستۀ آمریکا دیوید پترائوس که فرماندهی ارتش آمریکا در عراق وافغانستان را داشته وبرای مدتی رئیس سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا بود در مصاحبه ای با بی بی سی اعلام کرد که " فکر نمیکند وضع موجود به یک جنگ تمام عیار تبدیل شود"

خامنه ای هم دو هفته پیش در جریان یک سخنرانی اعلام کرده بود که " دشمن از لحاظ نظامی آرایش جنگی ندارد و این جنگ درمیدانهای سیاسی، اقتصادی ومجازی" است، روز سه شنبه نیز با تأکید بر اینکه جنگ نخواهد شد مذاکره با آمریکا را " سم " دانست. متعاقب او معاون پارلمانی سپاه در روز پنجشنبه به انتقاد از"جریان غربگرا در داخل کشور" پرداخته وگفت که این جریان "با دوگانۀ جنگ یا مذاکره در پازل دشمن بازی میکند و به دنبال تحمیل برجام های جدید به کشور است" . با وجود تشدید فضای نظامی مواضع بیان شده از جانب هر دوطرف گزینه جنگ را نا محتمل میکند. با این وجود همین تشدید فضای نظامی و تهدیدهای طرفین، نگرانیهای موجود در خاورمیانه را افزایش داده و زمینه را جهت شدت یافتن مسابقۀ تسلیحاتی مهیا میسازد.

آنچه که روشن است همین اندازه تشدید فضای نظامی ره آوردش گرانی کمرشکن وبه فقر کشیده شدن بیشتر مردم و گسترش نابسامانیهای اجتماعی است. باید گفت که شدت یافتن تلاشی اقتصادی قبل از همه دودش به چشم میلیونها تن از مردمی میرود که مزدشان حتی جوابگوی هزینه ده روز اول ماه هم نیست.

سران رژیم میدانند که شکاف عمیقی بین انها ومردم موجود است . اکثریت جامعه به زیر فقرمطلق رانده شده اند، کا لاهای اساسی از سر سفره مردم خارج گشته اند. زنان بیش از چهار دهه سیاستهای آپارتاید جنسیتی این رژیم را دیده اند. همه اینها تفاوتی اساسی با دوره ای دارد که رژیم از درون انقلاب سر برآورده وبا ژست ضد آمریکائی و توهم موجود در جامعه این امکان را یافت که بخش بزرگی از مردم را در پشت سر خود به خط کرده و کلید بهشت به گردن کودکان ونوجوانان انداخته وآنها را گوشت دم توپ جنگ ارتجاعی خود با عراق بکند. واکنون جوانانی که افقشان هیچگونه همسوئی با افق این مومیائیها ندارد، میلیونها کودک کار که باید تمام نشاط کودکی ونوجوانی خود را در زیر سنگین بار به حراج بگذارند، کارگرانی که به زیر خط فقر مطلق رانده شده اند، زنانی که شلاق بیرحم تبعیض جنسیتی بر تنشان فرود آمده است، هیچ دلیلی ندارند که به میدان جنگ ارتجاعی امپریالیسم آمریکا و جمهوری اسلامی کشیده شوند. واین تصویر یک طرف این فضای جنگی است. جانب دیگر آن یک دولت امپریالیستی است که با متحدین خود تمام منطقه را به هرج ومرج وجنگهای نیابتی، قومی ومذهبی کشانده است. مردم میبینند که آن دولتی که بالشگر کشی به افغانستان به بهانه دفاع از حقوق زنان به جنگ طالبان رفت، با صرف میلیاردها دلار هزینه، کشتار مردم و به جای گذاشتن ویرانه ای اکنون با همان طالبان به مذاکره مینشیند. مردم سرنوشت جامعه عراق را در همسایگیشان میبینند. مردم از هم گسیختگی جامعه سوریه و لیبی وآواره شدن میلیونها انسان را شاهدند، کشورهائی که میدان نبرد ارتجاعیترین نیروهای امپریالیستی و منطقه ای شده واز درونش جریانات به غایت ارتجاعی و تروریستی سر برآوردند و بنابراین هیچ دلیلی وجود ندارد که این مردم جهت رهائی از یک رژیم سرکوبگر به دامن امپریالیسم امریکا پناه ببرند. آن بخش از نیروهای اپوزیسیون که در شوق دخالت نظامی امپریالیسم آمریکا آرام وقرار ندارند، جوهرا هیچ تفاوتی با رژیم جمهوری اسلامی نداشته و آماده اند که جهت رسیدن به قدرت به پیاده نظام تجاوز امپریالیستی تبدیل گردند. باید آشکارا گفت که هرگونه همسوئی با یکی از دو طرف این کشمکش ها ومنازعات، جوهری یکسان با همین کشمکشها داشته و هیچگونه ربطی به منافع کارگران وزحمتکشان ندارد.

هر چند که هر دو طرف میگویند که خواهان جنگ نیستند ولی همین فضای ملتهب برای هردو طرف سودآور است. اگر آمریکا با تبلیغ خطر جمهوری اسلامی متحدینش در منطقه رابه خط کرده و بازارهای جدیدی برای صنایع تسلیحاتی ونظامی خود میگشاید، جمهوری اسلامی هم فرصت مییابد که با تشدید فضای جنگی و وجود دشمن خارجی بهانه ای برای توجیح از هم پاشیدگی اقتصادی جامعه و افزایش سرکوبگریهایش بیابد.

در برابر تبلیغات جنگی دوطرف و ایجاد فضای نظامی، سیاست درست آشکار ساختن جوهرارتجاعی این کشمکشها در خدمت گسترش جنبشهای اعتراضی و تعرض به رژیم، سازمان یابی هر چه وسیعتر وآماده سازی جامعه برای تعیین تکلیف نهائی با جمهوری اسلامی است. واین آن امری است که نه تنها به رهائی جامعه ایران می انجامد بلکه میتواند دردل هرج ومرج موجود در خاورمیانه یک افق جدید را در مقابل مردم این منطقه بگذارد.

دوشنبه - ۳۰ اردیبهشت - ۱۳۹۸ , 20 - 05 - 2019