فردا چهارشنبه یازدهم اردیبهشت، برابر با اول ماه مه 2019، روز جهانی کارگر است. پیشاپیش روز جشن جهانی کارگران را به همه کارگران و به همه رزمندگان راه رها‌یی طبقه کارگر صمیمانه شاد باش میگوئیم. اول ماه مه، روز یادآوری اتحاد و همبستگی جهانی میلیاردها انسان هم سرنوشتی است که توسط سرمایه داران و دولتهایشان استثمار و تحقیر می شوند. در این روز طبقه کارگر با قدرت نمایی جهانی خود، از زیر بار این تحقیرها کمر راست می کند و چشمه ای از قدرت پایان ناپذیر خود را در مقابل دیدگان جهانیان به پاسداران نظم سرمایه نشان می دهد.

هر ساله در روز اول ماه مه در سراسر جهان میلیونها زن و مرد کارگر در مراکز کار، در خیابانهای شهرها، در مزارع و در هر جایی که امکانش را فراهم کرده باشند، گرد هم می آیند، جشن می گیرند و قدرت و همبستگی کارگری خود را به نمایش می گذارند.

کارگران پیشرو و فعالان کارگری کردستان، که طی چند دهه اخیر از پرچمداران برگزاری مراسم های روز جهانی کارگر در سطح ایران بوده اند. امسال نیز با شور و شوق و با کاردانی و درایتی که متکی به چهار دهه تجربه مبارزه و مقاومت است، علیرغم کارشکنی ها و تهدیدات اداره اطلاعات نیروهای انتظامی، جسورانه و متحدانه دست اندر کار برگزاری جشن های روز جهانی کارگر هستند. طی 40سال مبارزه و مقاومت در کردستان، سنت های پیشرو ارزنده ای در این جامعه تثبیت شده است. یکی از این سنت ها، برگزاری مراسم روز جهانی كارگر در بسیاری از شهرهای کردستان است.

بگذارید چند نمونه از این سنت مبارزاتی و طبقاتی را به اختصار مرور کنیم: یکی از این نمونه ها که در فضایی کاملا نظامی و جنگی، در مقیاسی کوچک اما رزمنده و بیاد ماندنی پیش رفت، تلاش کارگران پیشرو مهاباد در سال ۱۳۶۲، در اوج سرکوب و خفقان و جنگ ایران و عراق بود. در آن سال و در آن فضای جنگی، عده ای از کارگران پیشرو مهاباد، تصمیم گرفتند تا سالگرد اول ماه مه را به هر شکل که می توانند گرامی بدارند. با اینکه فضای جنگی به آنان اجازه نمی داد تا مراسمی بزرگ برپا دارند، اما این حرکت اولیه در آن سال های فشار و خفقان و سرکوب، نقشی بسیار جدی در زنده نگه داشتن این سنت کارگری داشت که فراموش نشدنی است.

نمونه دیگری از مراسم های پرشکوه اول ماه مه در کردستان، برگزاری اول مه سال ۱۳۶۶ در سنندج است. در این سال با اینکه جمهوری اسلامی از مدت ها پیش خود را برای مقابله با تجمعات کارگری آماده کرده بود و با بسیج نیروهای سرکوبگر و راه اندازی تبلیغات جنگی، کنترل خیابان ها، محاصره محلات کارگری و تفتیش بدنی وسیع به میدان آمده بود و پیشاپیش اعلام کرده بود که هیچ مراسم مستقلی نباید برگزار شود، اما از روز قبل از اول مه، کارگران و زحمتکشان سنندج دست به کار شدند و فراخوان های مربوط به برگزاری مراسم این روز را در محلات کارگری وسیعا پخش کردند و سرانجام مراسم های متعددی در "پاساژ عزتی، کارخانه پوشاک، کارخانه شاهو" و در میان کارگران "قناد" و خانواده های کارگری بر پا نمودند. در مراسم "پاساژ عزتی" که دو هزار زن و مرد در آن اجتماع کرده بودند، قطعنامه ۱۷ ماده ای کارگران سنندج به تائید اجتماع کنندگان رسید.

نمونه دیگری از مراسم های پرشکوه و رزمنده ای که در تاریخ مبارزات کارگری کارگران ایران با برجستگی ویژه ای به ثبت رسیده است، برگزاری اول مه سال ۱۳۶۸ سنندج بود. در این روز اجتماع بزرگی از کارگران در سالن ورزشی "تختی" سنندج برپا شد. مراسم با سرود انترناسیونال آغاز و با سخنرانی پرشور کارگر کمونیست جانباخته "جمال چراغ ویسی" ادامه یافت.

کارگر جانباخته "جمال چراغ ویسی" طی سخنرانی مبسوط خود، علاوه بر تشریح وضعیت فلاکت بار کارگران و زحمتکشان، بر ضرورت اتحاد و همبستگی و لزوم ایجاد تشکل های کارگری و استحکام صفوف مبارزه علیه نظام سرمایه داری و شرایط نابرابر موجود در جامعه تاکید داشت. جلوه های باشکوه برگزاری مراسم های اول ماه مه سال ۶۸ در سنندج، هیچگاه از یادها نخواهد رفت.

در سال های بعد مراسم های روز جهانی کارگر در شهرهای کردستان، چنان مبتکرانه برگزار می شدند که با گذشت هر سالی سنت های نوینی به سنت های گذشته می افزودند. مراسم مستقل اول ماه مه در شهر سقز در سال ۱۳۸۳، در شرایطی برگزار شد که جنبش کارگری ایران گسترش بیشتری پیدا کرده بود. از آن به بعد با وجود تشدید فشارهای پلیسی، به رغم ارعاب و بازداشت، زندان و شکنجه کارگران پیشرو و فعالان کارگری، کارگران در ابراز وجود طبقاتی خود اعتماد به نفس بیشتری پیدا کردند.

از آن پس نیز کارگران هر ساله با شور و حرارت به استقبال روز جهانی خود رفته و با برگزاری علنی مراسم مستقل اول ماه مه، در اشکال گوناگون و مکان های مختلف، از حق خود برای تجمع و برگزاری مراسم مستقل روز جهانی کارگر جانانه دفاع نمودند، در این مراسم ها پرچم مبارزه مستقل کارگری برافراشته می شد، کارگران مطالبات اقتصادی و سیاسی خود را به میان کشیده و بر خواست های طبقاتی خویش پای فشرده و تلاش کرده اند تا سنت برگزاری مراسم های مستقل و علنی در داخل شهرها جا افتاده تر شوند.

امسال نیز در ادامه همین سنت، برگزاری مراسم های اول ماه مه، مستقل از نمایشهای فرمایشی خانه کارگر و ارگان های مشابه، بسیار مهم است. مراسم روز جهانی کارگر امسال در واقع تداوم مبارزات گسترده طبقه کارگر بویژه در دو سال اخیر خواهد بود. بدون شک مبارزات قهرمانانه کارگران نیشکر هفت تپه و فولاد اهواز و هپکو و آذرآب و رانندگان کامیون، کارگران راه آهن و غیره، به کارگران پیشرو و فعالین کارگری اعتماد به نفس و جسارت بیشتری برای برگزاری جشن جهانی کارگران می بخشد.

سه شنبه - ۱۰ اردیبهشت - ۱۳۹۸ , 30 - 04 - 2019